Papa

21 februari 2022

In september schreef ik dat mijn papa ziek was, het soort ziek waar je niet meer van beter wordt. Nog geen twee maanden later overleed hij, veel eerder dan we hadden verwacht en niet eens aan de ziekte waaraan hij leed. Mijn vader is dood.

Mijn vader is dood. Die woorden beginnen steeds iets echter te klinken in mijn hoofd, ondanks dat er bijna vier maanden na zijn overlijden nog veel ongeloof heerst. Toch krijg ik het over mijn lippen. Ik begin te geloven dat het zo is, al zal hij misschien wel altijd blijven leven in mijn gedachten. Zo heb ik het immers 26 jaar lang meegemaakt. Daar raak je toch aan gewend. Toen ons zoontje Zeki geboren was had ik bijna dagelijks een momentje van besef: wij hebben nu een kind. Dat was een spannende en grote realisatie, maar wel eentje die een glimlach op mijn lippen toverde. Het besef dat ik mijn vader nooit meer ga zien is anders. Het geeft me een stomp in mijn longen, waardoor ik eventjes naar adem moet happen. Dan vestigt het zich in het midden van mijn borstkas, zwaar en drukkend. Daar zit het dan een uur of twee, totdat het langzaam weer lichter wordt, maar nooit verdwijnt. En de dag erna in de herhaling valt.

Ik heb altijd gezegd dat het verliezen van een dierbare mijn grootste angst is. Die angst is werkelijkheid geworden, veel te vroeg. Van tevoren stel je je weleens voor hoe dat dan zou voelen. Ik dacht vaak dat het zou zijn alsof de wereld stil stond. Maar gek genoeg is dat niet zo. De wereld gaat door. Mijn wereld gaat door. De herfst werd winter en de winter wordt straks lente. Zeki wordt elke dag groter. Ik ben weer aan het werk en val terug in routine, met als kanttekening dat alles nog een stuk moeizamer gaat dan voorheen. Er zullen weer verjaardagen gevierd worden. Straks komen de blaadjes weer aan de bomen. En dat alles zonder mijn vader. Het is een harde les in hoe onbenullig onze levens eigenlijk zijn in het grote plaatje. Tegelijkertijd ook een geruststellende gedachte. Het doet me denken aan een van mijn favoriete gedichten van Hugo Pos.

‘Beloof me kind,
als ik van hier verdwijn
Treur niet om mij
Straks bloeit weer de jasmijn
en geurt de kamperfoelie.

Erger zou het wezen
als zij verdwenen waren,
-en ik er nog zou zijn.’

Rouw kent goede en slechte dagen. Op de goede dagen maak ik voor Zeki en mijn neefje een kinderboekje over mijn pa, of haal ik glimlachend herinneringen op. Slechte dagen verscheuren me, omdat ik zo graag had gewild dat mijn vader Zeki had zien opgroeien. Ik heb nooit een band gehad met mijn opa’s, omdat ze vroeg overleden en dat herhaalt zich nu deels weer. Hij gaat nooit met hem voetballen. Hij heeft hem zelfs maar een stuk of vier keer vastgehouden. Mensen vertellen me het te koesteren dat hij hem überhaupt nog heeft meegemaakt, maar op slechte dagen kan ik daar geen genoegen mee nemen. Het had zoveel mooier kunnen zijn. Ik mis hem verschrikkelijk.

De afgelopen maanden heb ik veel geschreven over hem en het rouwproces. Wie weet deel ik dat ooit nog wel eens. Hartenpijn is altijd een goede aanleiding tot schrijven, zeker in combinatie met alle andere veranderingen in mijn leven. In dit gekke jaar waar ik mijn hoogste pieken en diepste dalen ken zijn ons zoontje en hij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat geeft ook licht. En mijn vader verdient alle mooie woorden die ik kan bedenken.

Favorieten

5 oktober 2021

Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings
These are a few of my favorite things

Lees meer

Zondag

19 september 2021

Zondagen zijn mijn favoriet sinds we een gezinnetje zijn. We worden langzaam wakker, slapen het eerste dutje van ons zoontje nog even mee en komen daardoor pas uit bed rond de tijd waarop we zonder kind op stonden in het weekend. Zo voelt het heel vertrouwd. Alleen dan met een kleine baby tussen ons in, dus eigenlijk nog veel leuker dan vroeger.

Lees meer

Het kriebelt

17 september 2021

Waar zal ik beginnen? Een paar dagen geleden liet ik op Instagram weten dat ik erover nadacht om mijn blog een nieuw leven in te blazen. Dat heb ik weleens eerder geprobeerd, daar ben ik me van bewust. Vorig jaar schreef en fotografeerde ik wat, maar verdween ik na drie artikelen weer van deze website. Jammer eigenlijk, want deze blog is de bron van alles wat ik op dit moment doe op het internet. Hier begon het, bij een eigen domein waar ik artikeltjes schreef over make-up en fashion, het liefst in mijn tussenuren op de middelbare school. Toen YouTube belangrijker werd in het internetlandschap ging mijn focus daar naartoe en inmiddels ben ik vooral aanwezig in de vlogs en op Instagram. Dat is nou eenmaal waar nu het grote publiek zit en aangezien dit mijn werk is geworden is het handig om daar de meeste energie in te stoppen.

Maar, het kriebelt. Ik merk dat ik het mis om blogposts te schrijven, waar ze dan ook over gaan. Of ik nou een beetje klets, favorieten, een recept of een fotoreportage deel. Simpelweg dingen maken zonder rekening te hoeven houden met algoritmes of trends. Dit is voor mij (én voor de mensen die het leuk vinden om te lezen natuurlijk).

Lees meer