Tag

gedachten

Personal

de verleiding van negativiteit

29 juli 2017

Soms wil ik schreeuwen. Ik kan de laatste keer dat ik hardop heb geschreeuwd niet meer herinneren, omdat ik boosheid eigenlijk niet zo goed kan uiten. In het echt dan, want als het gaat om woorden die ik kan opschrijven of typen dan kan ik woedend krijsen tot ik erbij neer val. Iedereen kent hem of haar wel: ‘de boze twitteraar/facebooker’. Zo iemand die passief-agressief berichten de wereld in slingert over hoe veel er mis is met iets. Zo volg ik op Twitter meerdere dierenactivisten die mijn timeline vaak vullen met verschrikkelijke dingen die er gebeuren in de vee-industrie. Ik ben het eens met die tweets, maar veel vrolijker maakt het mijn dag niet. Aan de andere kant heb ik ongetwijfeld iemand in mijn facebook timeline die er om de zoveel tijd een racistische steek uit gooit. Wederom negativiteit, waar ik alles behalve blij van word. Het is zo makkelijk om, wanneer je boosheid voelt, het de lege ruimte van het internet in te gooien. Niemand die je een weerwoord geeft, in ieder geval niet eentje die je kan horen, en als je geluk hebt kan je je ook nog eens verschuilen achter de anonimiteit van een profielfoto van een hond, een landschap of bloem. Boze twitteraars of facebookers kennen we allemaal en hoewel we het wellicht soms met ze eens zijn, worden we er met z’n allen niet gezelliger of gelukkiger van.

Af en toe moet ik enorm mijn best doen om niet te veranderen in de boze twitteraar. Je zal mij in het echte leven niet horen preken over dierenleed, als je mij er niet naar vraagt. Ik ben niet de soort dierenliefhebber die je gaat vertellen wat voor lief kalfje je op je bord hebt liggen. Ik geloof er heilig in dat je met negatieve aandacht geen doel bereikt. Ik probeer juist altijd het tegendeel te bewijzen, als iemand me aanziet voor de ‘vervelende vegetariër’. En natuurlijk is iedereen in mijn ideale wereld respectvol naar dieren toe, maar ik ben ook snugger genoeg om te bedenken dat je niet voor een ander kan beslissen en dat niet iedereen hetzelfde over een onderwerp kan denken. Ik maak soms keuzes waar anderen het niet mee eens zijn en ik vind het dan heel vervelend als iemand me daarin probeert om te praten, dus ik vind dat ik dat ook niet andersom mag doen. Mijn voornemen, elke keer wanneer iemand me vraagt naar mijn levensstijl op dat gebied, is op een positieve manier uitleggen hoe ik daar ben gekomen en hoe fijn, makkelijk en eerlijk het voelt.

En waarom ben ik dan toch zo vaak dichtbij bij het plaatsen van een hele boze tweet? Als je me volgt op social media, heb je me ongetwijfeld wel iets zien zeggen over de vee-industrie of ander dierenleed. Ik zal ook niet zeggen dat ik dat soort dingen nooit plaats. Wat je niet ziet, zijn de keren waarop ik secondes verwijderd was van het plaatsen van een bericht en het niet heb gedaan. Tweets die ongetwijfeld slechter geformuleerd waren, de een nog woedender dan de ander en waar niemands’ dag zonniger van was geworden. Sure, ik zal een aantal medestanders hebben gehad, maar voor de meeste mensen had ik eruit gezien als het doorsnee, boze dierengekkie. En terecht. Dat snap ik helemaal. Het is alles wat ik niet wil zijn en toch kom ik er heel vaak gevaarlijk dichtbij. Ben ik dan zo boos dat ik mijn beheersing zo snel verlies? Of hoop ik dat anderen het lezen en per direct beslissen te kappen met meedoen aan iets waar ik het persoonlijk niet mee eens ben? Ik weet wel dat ik de harde weg nodig had om in te zien wat ik nu zie, maar dat zocht ik zelf op, in plaats van dat ik er door iemand op een pusherige manier mee werd geconfronteerd. Met alle vragen die ik mezelf hierover stel kom ik terug bij de conclusie dat wat ik doe onnodige negativiteit verspreid, terwijl er daarvan al zo veel is in de wereld en zéker op social media.

Dus dat. Het is een tegenstrijdigheid in mijn hoofd die me heel moeilijk verlaat. En waar ik ongetwijfeld nog meerdere keren aan toe zal geven en boos door zal tweeten over de verschrikkingen in de wereld. Ik ben compleet pro-positiviteit, maar net als iedereen is bij mij verleiding ook aanwezig. Maar ik probeer veel liever zo veel mogelijk misselijkmakend schattige dierenfilmpjes te delen. Bereid je daar maar op voor, want ik begin nu.

Hier is de eerste:

En nog eentje, omdat hij zo leuk is:

Geen categorie

Soms vraag ik me af.

9 maart 2012

Een heerlijk onsamenhangend en vaag verhaal, zoals jullie van mij gewend zijn.

Ik ben een dromer, maar ook wel een denker. Al denk ik vaak niet voordat ik doe. Ik denk over de dingen in het leven en vaak over dingen die ik niet begrijp. Ik vraag me dingen af, van onbenullig tot best wel belangrijk. En al doe ik er verder niks mee, toch vraag ik het me af.

Soms vraag ik me af waarom de tijd niet gewoon sneller gaat wanneer ik dat wil. We leven in fucking 2012, dan zou het toch gewoon mogelijk moeten zijn om de tijd te kunnen versnellen, maar ook ontzettend belangrijk, kunnen verlangzamen. Ik wil langer van momenten kunnen genieten, omdat juist die momenten het mooist zijn en ik die wil koesteren, niet alleen in een herinnering. Ik wil dingen beleven, zo lang als ik dat wil. En ik wil dingen skippen, wanneer ik denk dat ze niet nuttig zijn of te lang duren. Ik kan me niet voorstellen dat het zo bedacht is dat de weekenden expres zo snel gaan en vervolgens de school of werkweken zo langzaam. Time flies when you’re having fun, that’s right, maar echt leuk is het niet. Pure onzin natuurlijk, maar toch vraag ik het me af.

Ik vraag me soms af waarom bouwvakkers naar voorbijkomende vrouwen fluiten. Alsof dat een tak van hun beroep is, dat als ze niet goed genoeg kunnen fluiten bij hun sollicitatie dat ze niet aangenomen worden. Ik bedoel, waarom hoort het wel bij dat beroep en niet bij een ander. Het zou toch evengoed kunnen dat opeens een advocaat naar elke voorbijkomende dame gaat fluiten. Natuurlijk werken bouwvakkers de hele dag buiten en zien ze veel voorbij komen, maar is het dan ook zo dat alle bouwvakkers geen vrouw hebben, of in ieder geval daar schijt aan hebben wanneer ze die wel hebben. Zijn alle bouwvakkers wel hetero? Naar mannen wordt nooit gefloten. Mijn gedachtes spinnen zo in het rond, want ik ben hier benieuwd naar. Mochten jullie een gay bouwvakker kennen die naar mannen fluit dan wil ik hem graag hier zijn verhaal laten doen om dit mysterie voor eens en voor altijd op te lossen. Ook vraag ik me af waarom ze het doen. Om de vrouw alleen te complimenteren, of willen ze echt wat bereiken? Ik bedoel, welke vrouw reageert nou op zoiets. Of zijn er soms vrouwen die lachen wanneer het gebeurt en spontaan hun shirt omhoog trekken? Dan begrijp ik ze ergens nog wel.

Wat ik me ook soms afvraag is waarom mensen nog steeds zo beïnvloed worden door wat anderen doen of zeggen. Je zou toch denken dat de mens, als individu, zijn of haar eigen gedachtes zou kunnen ontwikkelen, in plaats van altijd maar mee te gaan in dat kuddegedrag. Want ja mensen, dat doen we, en ook ik ben er af en toe schuldig aan. Maar hoe moeilijk is het om gewoon te doen wat je zelf wil? Hier kan ik me echt druk om maken, hoe het moet gaan in de toekomst als op een gegeven moment niemand meer een eigen wil heeft. Dat als iemand in de sloot springt de rest opeens echt volgt. Dat zie ik nog best wel gebeuren.

Soms vraag ik me af hoe wij zijn ontstaan. Dat vind ik echt een van de meest interessante onderwerpen die ik ken. Ik geloof niet in een god en dus ook niet iemand die ons heeft ontworpen dus mijn vraag is hoe het kan dat wij zulke slimme systemen in ons lichaam hebben. Niezen, de hik hebben en ongesteld worden zijn nog steeds onopgeloste mysteries voor mij. Natuurlijk weet ik hoe het gebeurt en waarom je lichaam het doet, maar hoe is het ooit ontstaan? Is de natuur dan daadwerkelijk zo slim. Dat brengt me echt in de war als ik zie hoe dom mensen soms zijn. Ik wil dan weten hoe de eerste mens er opeens was en hoe hij of zij zich heeft voortgeplant. Ik wil niet zomaar aannemen wat er in de boeken staat, ik wil tijdreizen en erbij zijn als het ontstaat. Dat lijkt me pas vet.

Er zijn nog veel meer dingen die ik niet snap hoor, zoals waarom ik niet kan slapen als het regent terwijl het grootste deel van de mensen dan juist binnen een minuut ligt te ronken. Waarom ik helemaal in de war kan raken door iemand, waarom ik diegene eigenlijk wel urenlang aan kan staren terwijl dat bij een ander persoon awkward zou zijn. Hoe ik iemand na een halve dag al kan missen. Waarom ze ons op de middelbare school vakken leren waar ik toch in de rest van mijn leven niks mee doe. Ik vraag me af hoe mijn leven er over een jaar uitziet, of zelfs 5 of 10 jaar. Waarom Amerika zo leuk en ver weg is. Hoe het kan dat er zoveel mensen het blijkbaar interessant vinden wat ik heb te zeggen, terwijl ik het af en toe zelf niet zo boeiend vind. Waarom jullie blijven lezen terwijl dit verhaal zo onsamenhangend als de pest is. Waarom ik ga kwijlen van mooie make-up producten en waarom snoep me zo blij kan maken, terwijl het in feite na een paar seconden weg is. Ik kan zo nog wel wat alinea’s doorgaan, maar dat zal ik jullie niet aandoen.

Soms vraag ik het me gewoon af. Een antwoord krijg ik bijna nooit, maar dat is niet altijd erg. Soms wel. Ik zou namelijk graag willen weten wie de Duitse taal bedacht heeft zodat ik eens een hartig woordje kan spreken met diegene. Mafkees.