Tag

dagboek

Personal

• de afgelopen weken •

10 november 2016
tivoli

foto door mijn lieftallige zus Femke de Schepper

bereid je voor op een lekker warrige blogpost van half-zieke teske die eventjes de afgelopen weken voor haarzelf op een rijtje zet – ik heb even niet zoveel nagedacht over zinsbouw en grammatica, dus excuus alvast voor eventuele fouten/rare zinnen

Hallo, daar ben ik weer. Het heeft wat langer geduurd dan ik van te voren wilde, maar er werd door zoveel dingen ruimte ingenomen in mijn hersenen dat jullie hier op de hoogte houden er niet meer bij paste. De afgelopen weken waren een wervelwind van stress, euforie en inspanning. En nu alles afgelopen is, ben ik een beetje ziek. Zo gaat dat dan. Mijn lichaam vertelt me duidelijk dat ik nu echt even moet stoppen.

Een paar maanden geleden kondigde ik mijn allereerste headliner show aan. Een avond in de Pandora Zaal in TivoliVredenburg, voor 700 man. Die avond was zo snel uitverkocht, dat we onze optie voor de tweede avond gelijk pakten en ook die kaarten waren binnen no time weg. Op dat punt had ik nog niet zo goed door wat dat betekende. Het idee van een eigen concert was nog zo abstract en alle liedjes die ik het afgelopen jaar had geschreven waren nog zo veilig binnen mijn eigen kringen gebleven. Ik had er zin in, absoluut, maar het leek wel alsof mijn hoofd de meeste gedachten over de show blokkeerde, om mezelf te beschermen tegen de zenuwen.

Toen er nog maar vier weken te gaan waren en ik middenin de repetities voor de show zat, merkte ik dat ik echt zenuwachtig begon te worden. Steeds vaker kreeg ik mijn lunch niet weg, zeker niet als die lunch in combinatie was met gesprekken over de show. Er bekroop me zo’n sterk gevoel van twijfel, over mezelf en over de muziek. Ik had op dat punt eigenlijk het gevoel dat ik dit niet kon, dat ik er niet goed genoeg voor was en dat het allemaal een flop zou worden. En dat terwijl iedereen om me heen zo positief was. Het is niet ongebruikelijk dat ik mensen niet geloof, wanneer ze me een compliment geven of me vertellen dat iets goed gaat. Ook hier heb ik dus vaak genoeg gedacht: ‘Ja, dat zeg je alleen maar om mij niet zenuwachtig te maken’. Het waren volle weken, met repetities, zanglessen en de clipshoot van Opnieuw en ik werd steeds ietsje vlakker.

Mijn nieuwe single: Opnieuw

Behind the scenes bij repetities en clipopnames

Hier en daar was er opeens een lichtpuntje, zoals de aanschaf van de in-ears, waardoor ik echt een enorme zelfvertrouwen boost kreeg toen ik daar voor het eerst mee zong. Ook de clip release en het liedje primeuren op 3FM bij Domien was onwijs leuk, maar het welbekende gevoel van stress en spanning verdween niet. Vanaf ongeveer twee weken voor de eerste show was ik elke dag misselijk en heb ik ontzettend weinig kunnen eten. Als ik er nu aan terug denk, begrijp ik bijna niet hoe ik dat vol heb kunnen houden, maar de adrenaline neemt het op dat soort momenten duidelijk over. Op woensdag 2 november, de dag van de single release én de dag waarop ik een showcase deed voor een aantal vrienden en YouTube collega’s, heb ik meerdere keren gedacht: ‘Ik ga dit niet doen, ik zeg het af’. Gelukkig wonnen die gedachten niet en stond ik die avond met trillende handjes op het podium. Iedereen was achteraf zo lief, maar in eerste instantie wilde ik dat eigenlijk weer niet geloven. Als ik het nu zo opschrijf is dat zo stom, want het waren allemaal gemeende complimenten en die zou ik met plezier in ontvangst moeten nemen, maar ik heb constant gedacht dat iedereen zo lief was, omdat ze niet eerlijk tegen me wilden zijn.

Toch viel er na die avond iets van me af. Donderdag was ik overdag nog heel zenuwachtig, maar toen ik iets terugluisterde van de showcase en hoorde dat mijn zang echt niet slecht was geweest, werd ik langzaamaan iets chiller. In de avond had ik ook nog eens een hele bijzondere massage, gecombineerd met reiki en daar kwam ik extreem relaxt van terug. Zo relaxt, dat ik op vrijdag me enorm rustig heb gevoeld. Alsof er een donzen dekentje over me heen lag, die me het gevoel gaf dat ik veilig was. Heel eerlijk voelde het eigenlijk bijna alsof ik high was, maar de masseur vertelde dan ook dat hij bepaalde punten bij mijn schedel had gemasseerd, waardoor er een soort natuurlijke high ontstaat. Heel gek! Fijn was het wel, want we oefenden voor het eerst in Tivoli zelf en alles ging van een leien dakje. Toen het moment van de eerste show daar was, en het publiek ontzettend uitgelaten reageerde op alles wat ik zei en deed, snapte ik niet dat ik zo zenuwachtig had kunnen zijn voor dit moment. Ik voelde me thuis op het podium, ondanks dat ik natuurlijk alsnog gespannen was en heel erg op scherp stond. Ik voelde me thuis met dit publiek, dat hetzelfde publiek was als dat naar mijn video’s kijkt. Het publiek waar ik altijd al tegen praat en mijn zorgen bij deel. Dat was echt heel bijzonder en na afloop was ik extreem euforisch en heb ik iedereen in mijn team de stevigste knuffel ooit gegeven.

Vet leuke vlog van Marit, met ook wat concertbeelden

Toen ik op dag twee wakker werd, merkte ik dat ik een beetje last had van mijn stem (wat op zich logisch is, want ik had de dagen ervoor véél meer gezongen dan ik normaal zou doen). Dat zorgde er natuurlijk voor dat al mijn zenuwen weer terug waren. Mijn lichaam voelde al wat vermoeider, mijn brein voelde zeker warrig en ik was er uiteraard weer van overtuigd dat ik het zou verknallen. Het is zo bizar hoe je hersenen werken en het voor jezelf kunnen verpesten. Na show twee was ik minder euforisch en in eerste instantie eigenlijk niet tevreden, maar gelukkig kon ik later die avond mijn hoofd dwingen om blij te zijn. Het helpt dan heel erg om te relativeren en iedereen om me heen was gelukkig ook heel lief en helder. Ik ging uiteindelijk met een tevreden gevoel naar huis, en dat was al meer dan genoeg.

En toen was het voorbij. Mijn eerste twee headliner shows. Dit was zo groot voor mij, al heb ik het waarschijnlijk in mijn hoofd nog veel groter gemaakt dan nodig was. Ik had nog nooit langer dan twintig minuten opgetreden en het was een avond vol persoonlijke verhalen, doordat ik bijna alleen maar eigen liedjes speelde. Allemaal tracks die ik nog nooit eerder aan de wereld had laten horen en die zo ontzettend leuk en goed ontvangen werden. En als ik ergens de mist in ging, maakte ik een grapje, werd er gelachen en was het weer goed. Het had echt niet beter kunnen lopen. Goed om in mijn oren te knopen voor de volgende keer, want ik hoop met heel mijn hart dat ik dan minder gespannen ben (en dat de nasleep wat minder heftig is, want ik ben dus ziekig en heb nog steeds amper eetlust, vandaar ook even geen video’s deze week).

Als je er was: DANKJEWEL. Je hebt samen met mij een van de bijzonderste dagen uit mijn leven mee mogen maken. Dat is nogal wat. Op naar nog een heleboel meer shows, en dan hopelijk de soort waarna ik geen blogpost hoef te schrijven over hoe gestresst ik was. Haha.

Personal

Life after Expeditie #3

29 september 2015
Life after Expeditie

Na mijn vertrek uit Expeditie Robinson schreef ik dagboekjes, voor mezelf en voor de lezers van mijn blog. Dit is het derde en laatste deel van ‘Life after Expeditie’.

Op 4 juni is het alweer een week geleden dat ik de expeditie verliet. Waar de week op het eiland ontzettend lang leek en waar ik constant openbaringen had, is deze week ontzettend snel voorbij gegaan.

Lees meer

Personal

Life after Expeditie #2

26 september 2015
Life after Expeditie

Na mijn vertrek uit Expeditie Robinson schreef ik dagboekjes, voor mezelf en voor de lezers van mijn blog. Dit is het tweede deel van ‘Life after Expeditie’.

Het lijkt wel alsof ik de wereld eventjes opnieuw ontdek. Als ik me op bed laat vallen, voelt het alsof ik op een wolk ga liggen. Zand lijkt misschien zacht, maar het is echt niet lekker om op te slapen en ook de bedden in de Filipijnse resorts waren heel hard.

Lees meer

Personal

Life after Expeditie #1

25 september 2015
Life after expeditie

Gisteren hebben jullie in Expeditie Robinson kunnen zien dat ik de expeditie helaas moest verlaten na zeven dagen op het eiland. Een paar dagen later was ik weer thuis in Amsterdam en besloot ik een soort dagboek te schrijven, om jullie wat inzicht te geven in hoe ik het heb ervaren, hoe het is om weer terug te gaan naar het dagelijkse leven en hoe ik de weken dat ik ‘weg’ was heb besteed.

Op het moment dat ik weet dat ik Robinson zal moeten verlaten, vind ik dat ontzettend jammer. Er valt echter ook een last van mijn schouders af. Ik heb me de afgelopen dagen zo beroerd gevoeld en heb het constant proberen te verbergen, wat resulteerde in nog meer lichamelijke uitputting. Ik weet niet precies waarom, maar mijn lichaam kan een expeditie als deze blijkbaar niet aan, helaas.

Lees meer