Papa

21 februari 2022

In september schreef ik dat mijn papa ziek was, het soort ziek waar je niet meer van beter wordt. Nog geen twee maanden later overleed hij, veel eerder dan we hadden verwacht en niet eens aan de ziekte waaraan hij leed. Mijn vader is dood.

Mijn vader is dood. Die woorden beginnen steeds iets echter te klinken in mijn hoofd, ondanks dat er bijna vier maanden na zijn overlijden nog veel ongeloof heerst. Toch krijg ik het over mijn lippen. Ik begin te geloven dat het zo is, al zal hij misschien wel altijd blijven leven in mijn gedachten. Zo heb ik het immers 26 jaar lang meegemaakt. Daar raak je toch aan gewend. Toen ons zoontje Zeki geboren was had ik bijna dagelijks een momentje van besef: wij hebben nu een kind. Dat was een spannende en grote realisatie, maar wel eentje die een glimlach op mijn lippen toverde. Het besef dat ik mijn vader nooit meer ga zien is anders. Het geeft me een stomp in mijn longen, waardoor ik eventjes naar adem moet happen. Dan vestigt het zich in het midden van mijn borstkas, zwaar en drukkend. Daar zit het dan een uur of twee, totdat het langzaam weer lichter wordt, maar nooit verdwijnt. En de dag erna in de herhaling valt.

Ik heb altijd gezegd dat het verliezen van een dierbare mijn grootste angst is. Die angst is werkelijkheid geworden, veel te vroeg. Van tevoren stel je je weleens voor hoe dat dan zou voelen. Ik dacht vaak dat het zou zijn alsof de wereld stil stond. Maar gek genoeg is dat niet zo. De wereld gaat door. Mijn wereld gaat door. De herfst werd winter en de winter wordt straks lente. Zeki wordt elke dag groter. Ik ben weer aan het werk en val terug in routine, met als kanttekening dat alles nog een stuk moeizamer gaat dan voorheen. Er zullen weer verjaardagen gevierd worden. Straks komen de blaadjes weer aan de bomen. En dat alles zonder mijn vader. Het is een harde les in hoe onbenullig onze levens eigenlijk zijn in het grote plaatje. Tegelijkertijd ook een geruststellende gedachte. Het doet me denken aan een van mijn favoriete gedichten van Hugo Pos.

‘Beloof me kind,
als ik van hier verdwijn
Treur niet om mij
Straks bloeit weer de jasmijn
en geurt de kamperfoelie.

Erger zou het wezen
als zij verdwenen waren,
-en ik er nog zou zijn.’

Rouw kent goede en slechte dagen. Op de goede dagen maak ik voor Zeki en mijn neefje een kinderboekje over mijn pa, of haal ik glimlachend herinneringen op. Slechte dagen verscheuren me, omdat ik zo graag had gewild dat mijn vader Zeki had zien opgroeien. Ik heb nooit een band gehad met mijn opa’s, omdat ze vroeg overleden en dat herhaalt zich nu deels weer. Hij gaat nooit met hem voetballen. Hij heeft hem zelfs maar een stuk of vier keer vastgehouden. Mensen vertellen me het te koesteren dat hij hem überhaupt nog heeft meegemaakt, maar op slechte dagen kan ik daar geen genoegen mee nemen. Het had zoveel mooier kunnen zijn. Ik mis hem verschrikkelijk.

De afgelopen maanden heb ik veel geschreven over hem en het rouwproces. Wie weet deel ik dat ooit nog wel eens. Hartenpijn is altijd een goede aanleiding tot schrijven, zeker in combinatie met alle andere veranderingen in mijn leven. In dit gekke jaar waar ik mijn hoogste pieken en diepste dalen ken zijn ons zoontje en hij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat geeft ook licht. En mijn vader verdient alle mooie woorden die ik kan bedenken.

22 reacties

  • Antwoorden Eveline Fleur 22 april 2022 om 11:05

    Wat mooi geschreven en wat een mooi gedicht. Mijn moeder is helaas overleden voordat ik er achter kwam dat ik zwanger was. Zo jammer dat ze mijn dochtertje (en nu inmiddels mijn zoontje) niet meer mee heeft mogen maken. Maar ik troost mij altijd nog met de gedachte dat het feit dat ik haar zo mis en ze zo wordt gemist, ALLES zegt over hoeveel ze betekent heeft en nog steeds betekent. Wie weet doet het jou goed dit te bedenken. Maar het gemis blijft altijd. <3 Heel veel sterkte!

  • Antwoorden Suzanne 22 februari 2022 om 14:52

    Mooi hoe jij er woorden aan geeft. Ik haal troost uit jouw lieve woorden, omdat mijn vader vier maanden geleden ook is overleden, met eigenlijk precies het zelfde verhaal: jong, vrij onverwachts, en niet aan hetgeen we zouden verwachten.
    Bedankt Teske!

  • Antwoorden Fleur Sophia 22 februari 2022 om 14:01

    Heel veel sterkte met dit grote verlies! <3

  • Antwoorden Gudrin 22 februari 2022 om 07:56

    Hallo Teske, ik volgde jou enkele jaren geleden, maar ben je kwijtgespeeld, ik kreeg geen meldingen meer. Tot nu ineens. Innige deelneming met het verlies van je papa. Ik ken dit gevoel, je omschrijft het heel raak. Het verdriet wordt zachter, maar alle gevoelens van heerlijke herinneringen en pijnlijk gemis, blijven aanwezig, ook 20 jaar later.

  • Antwoorden Mimi 21 februari 2022 om 21:59

    Teske, wat ontzettend Rauw geschreven dit mooie en tevens intense stuk over rouw. Ik heb zelf 14 maanden geleden mijn vader verloren, voel je gewoon zoals je je op dat moment voelt.
    Ik stuur je veel liefde toe💜

  • Antwoorden julia 21 februari 2022 om 20:33

    knuffels <3

  • Antwoorden Desiré 21 februari 2022 om 20:23

    Heel ontroerend geschreven. Veel liefs voor jou ❤

  • Antwoorden Yara 21 februari 2022 om 19:27

    🤍

  • Antwoorden Bente 21 februari 2022 om 18:29

    Heel ontroerende , rake woorden.. ik voel dezelfde pijn en je verwoordt precies hoe ik het soms niet zeggen kan 😓❤️

  • Antwoorden Merel 21 februari 2022 om 16:30

    Je verhaal raakt me omdat het me doet herinneren aan de harde randen van de rouw en de pijn. Mijn moeder is al jaren overleden en jouw verhaal nam me even terug naar die tijd. En dat is niet erg, ik kan nu met zachte ogen kijken naar die harde randen.
    Sommige wonden helen nooit helemaal en dat is niet erg. De scherpe randjes vervagen. Geef het tijd en liefde.

  • Antwoorden Sammi Chen 21 februari 2022 om 16:12

    Je schrijft zo mooi. Je neemt me helemaal mee. 🌹

  • Antwoorden Emilie H 21 februari 2022 om 16:10

    Heel mooi verwoord! 🌼❤️
    Wat je schrijft, raakt mij echt.

  • Antwoorden Marjoleine 21 februari 2022 om 14:48

    Zo verdrietig :( Heel veel sterkte! Rouw is zo iets heftigs en gaat in golfbewegingen, geef je over aan de golvende en hou je vader dichtbij in je hart ♥️

  • Antwoorden Silke 21 februari 2022 om 13:58

    Oh Teske, wat omschrijf je het altijd zo écht. Heel veel sterkte, de kaarsjes die hier momenteel branden, zijn er voor jullie en je papa.

  • Antwoorden Lara 21 februari 2022 om 12:51

    Mooi geschreven Teske. Het verdrietige is inderdaad niet het missen wat niet meer is, maar juist de mooie momenten die niet meer zullen komen. Ik wens jullie heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies. Neem je tijd, overhaast het niet en omring je met de warmte en liefde van je kersverse gezinnetje, familie en vrienden.

    Ik ben momenteel afscheid aan het nemen van mijn vader. Vind het lastig om de juiste woorden te vinden, maar herken mij erg in die van jou.

  • Antwoorden Sanne 21 februari 2022 om 12:33

    Wat mooi en knap geschreven. Dat gedichtje is ook echt prachtig🌟

  • Antwoorden Sara Claes 21 februari 2022 om 12:26

    Lieve Teske, ik heb nooit een band gehad met mijn vader. Gelukkig was er mijn grootvader die deze rol meer dan invulde. Jammer genoeg is hij overleden vorig jaar in mei. Ik zou cliché willen zeggen dat de tijd alle wonden zal helen, maar er is een stukje van ons weggenomen, en ik denk dat die wond altijd evengroot zal blijven. Ik ben echt ontzettend blij voor jou dat je de liefde die je niet meer fysiek aan je vader kan geven, kunt geven aan Zeki en Mert. Blijf dit doen, je bent een topmoeder, Tes. En if you feel like crying, cry. Ookal gaan er jaren overheen. Sterkte en knuffels, Sara ❤️

  • Antwoorden Duygu 21 februari 2022 om 12:26

    Wat heb je dit mooi geschreven.. Heel veel sterkte 💜

  • Antwoorden Rosan 21 februari 2022 om 12:21

    Echt bijzonder hoe jij je gevoelens kunt verwoorden. Je vader heeft zoveel geluk dat er iemand is die straks zulke mooie verhalen kan vertellen aan zijn kleinkinderen, echt prachtig. Ze zullen precies weten wat voor iemand het was en hem bewonderen ook al kunnen ze hem niet herinneren.

  • Antwoorden Meltem Ergezen 21 februari 2022 om 12:19

    Heel veel liefde voor jou ♥️ Ik weet hoe het voelt, Heel veel sterkte liefje <3

  • Antwoorden Elena 21 februari 2022 om 12:16

    Wat kan jij mooi schrijven. Veel sterkte Teske, langs de ene kant wat een geluk dat je terwijl Zeki had om toch momenten van geluk te voelen doorheen je rouw. Anderzijds jammer dat je niet zorgeloos kom genieten van kleine Zeki en je je niet kon focussen op je verdriet.

  • Antwoorden Burcu 21 februari 2022 om 12:15

    Zo mooi. ❤️

  • Reageer