Zondag

19 september 2021

Zondagen zijn mijn favoriet sinds we een gezinnetje zijn. We worden langzaam wakker, slapen het eerste dutje van ons zoontje nog even mee en komen daardoor pas uit bed rond de tijd waarop we zonder kind op stonden in het weekend. Zo voelt het heel vertrouwd. Alleen dan met een kleine baby tussen ons in, dus eigenlijk nog veel leuker dan vroeger.

Tegenwoordig haal ik standaard croissantjes in huis voor de weekenden. Je hebt van die afbakcroissantjes bij de Albert Heijn, de enige waarvan ik weet dat ze veganistisch zijn. Het zijn ongetwijfeld niet de lekkerste, want ik kan me voorstellen dat de variant met roomboter een stuk smaakvoller is, maar deze zijn wel plantaardig. Ook belangrijk. Ik heb besloten dat het ontbijt in het weekend een feestje mag zijn. In de zomer het liefst inclusief aardbeien en hazelnootpasta. Laatst had ik rozijnenbrood met kaneel besteld via Crisp, dat belegden we met boter en suiker. Ik krijg alweer honger als ik er aan denk. Ondanks dat je met een baby niet meer zorgeloos een uur aan de ontbijttafel zit (want: die baby is op een gegeven moment zijn speelmat zat en wil graag geknuffeld worden, dus dan wordt een hapje nemen van je croissant zonder kruimels te knoeien in de haren van je kind opeens een grote uitdaging) koester ik het samen ontbijten ontzettend. Dat deden we bij mijn ouders thuis altijd op zondag. Vaste prik. Met z’n allen aan de afbakbroodjes, eierkoeken en een gekookt eitje. De tafel netjes gedekt door mijn moeder, inclusief servetjes bij de borden. Bij ons ziet het er iets anders uit, met placemats in plaats van een tafelkleed, maar ik wil graag die gewoonte erin houden. Dus dat doen we.

Ergens in de middag verplaatsen we ons naar een café. Toen Zeki net geboren was, kon ik me niet voorstellen dat ik met hem naar een koffietentje zou gaan. Wat als hij zou huilen? Of wilde drinken? Mijn hoofd vulde zich met obstakels, maar toen we er eenmaal op uit gingen merkte ik al snel dat het eigenlijk best simpel was. Als hij moe is gaat hij in de draagzak en slaapt hij eventjes tegen onze borst aan. Als hij honger heeft dan voed ik hem met behulp van een voedingsdoek. Ik voel me er niet gemakkelijk bij om in het openbaar open en bloot te voeden, maar die doek werkt perfect. En mocht hij huilen, dan proberen we hem te troosten, net als thuis. Het is allemaal niet zo groot als je het van tevoren maakt in je hoofd. We drinken nog steeds ons kopje koffie, maar nu met een schattig aapje erbij. Door hem hebben we buiten de deur veel meer spontane gesprekken dan voorheen. Oude mevrouwtjes kijken vertederd naar hem en vragen hoe oud hij is. Met andere ouders maken we grapjes over slaaptekort. Zo zit ik met mijn decafé flat white een partij trots te zijn.

Zo trots op het wonderlijke wezentje dat ons kind is. Zo trots op Mert en mij, door wat voor teamwork we verrichten als nieuwe ouders. Het is veel aftasten, weinig ruimte voor jezelf en af en toe met lamme armen van het wiegen hopeloos in het donker staren, in de hoop dat hij nu eindelijk in slaap gaat vallen. Maar het is ook zoveel liefde. Het is een gelukzalige golf die door je lichaam stroomt op het moment dat hij naar je lacht. Ik voel de oxytocine bijna ter plekke aangemaakt worden als ik hem vasthoud en ik zijn nieuwsgierige oogjes alles in de gaten zie houden. Als we door het centrum lopen, zijn de bomen zijn favoriete onderdeel. We moeten maar eens snel met hem naar het bos, hij weet niet wat hem overkomt.

Eenmaal thuis parkeren we onszelf in de tuin. Zeki en ik in de hangmat, Mert gewapend met de tuinslang om het gras water te geven. Het zal een van de laatste keren zijn dat dat nog echt nodig is, want de herfst komt eraan. Het wordt tijd dat we de appels aan onze boom een keertje gaan proeven. Terwijl ik een foto maak van een klein slakje op onze olijvenboom besef ik hoe gelukkig ik ben. Zelfs in deze tijd waar verdriet zo dichtbij is, voelt mijn leven completer dan het ooit voelde. Juist dat contrast is soms verwarrend en zorgt voor diepe dalen en hoge pieken. Zondagen als deze zijn zo’n piek.

15 reacties

  • Antwoorden Angela 24 september 2021 om 11:09

    Ik ben dus zo iemand die liever leest als vlogs kijkt. Dat lezen kan op de wc, of ff tussendoor. Een vlog kijken kost me teveel tijd.
    Ik volg je al lange tijd en ben blij dat je weer schrijft. Je schrijft over de dagelijkse beslommeringen. En dat doe je op een prettige manier. Beschouwend bijna. Maar ook genietend. Alsof je met het schrijven nogmaals geniet van alles waar je dankbaar voor mag zijn.
    Dus dank je wel dat je weer schrijft ❤️💗❤️💗

  • Antwoorden Yvonne 20 september 2021 om 23:14

    Prachtig geschreven! Ik lees weinig blogs meer deze tijd, maar die van jou word ik zo mega blij van! Zo mooi hoe Mert en jij samen met Zeki alles ontdekken en doen. Ga zo door, jullie zijn prachtige ouders!

  • Antwoorden Fleur 20 september 2021 om 21:55

    Wat heerlijk geschreven!

  • Antwoorden Nienke 20 september 2021 om 16:49

    Erg mooi geschreven en het klinkt heerlijk en uitdagend tegelijk maar uiteindelijk oh zo fijn! En wat ook fijn en leuk is is dat ik nu alweer een blog van je kon lezen😊

  • Antwoorden Iris 20 september 2021 om 09:22

    super leuk om te lezen! 🥰

  • Antwoorden Marianne 20 september 2021 om 07:44

    Heel mooi beschreven! Ik kan stiekem niet wachten totdat het herfst wordt 🍁🍂

  • Antwoorden Tamara 20 september 2021 om 06:41

    Heel herkenbaar, onze zondagochtend ziet er sinds de komst van ons meisje (morgen is ze alweer 5 maanden!) hetzelfde uit. Rond 6 uur haar eerste ochtendvoeding en dan niet terug naar haar eigen bedje maar heerlijk knuffelend in slaap vallen tussen ons in ❤️❤️ Wanneer ze komt voor haar 2e voeding gaan onze afbakbroodjes de oven in en eten we samen ons ontbijt op. In 1 woord genieten!

    Super leuk dat je weer bent begonnen met schrijven.

  • Antwoorden Marijke 20 september 2021 om 06:38

    Wat een fijne blog ❤

  • Antwoorden Ria 20 september 2021 om 06:30

    Prachtig geschreven, ik ben nu zelf 32 weken zwanger en kan me zo verheugen op zulke momenten ❤🍀

  • Antwoorden Debby 20 september 2021 om 06:10

    Ik zit dit te lezen met mijn eigen baby in mijn armen. Lekker vroeg op de maandag ochtend. Wat fijn dat je weer blogt.

  • Antwoorden Margreet 20 september 2021 om 05:38

    Wat mooi geschreven. Klinkt als een hele fijne zondag.

  • Antwoorden Eline 20 september 2021 om 02:53

    Wat ontzettend mooi geschreven!

  • Antwoorden Tamara 20 september 2021 om 00:59

    Wat fijn dat je weer lekker aan het schrijven bent. Een fijne bezigheid om te lezen om 01:00 ‘S nachts tijdens een huilbui van m’n zoontje..

  • Antwoorden Youssra 20 september 2021 om 00:24

    Mooi❤️

  • Antwoorden Meltem 19 september 2021 om 23:35

    Mooi als je zo over je dag verteld 💚 lig een beetje slapeloos in bed terwijl ik eigenlijk allang moest slapen maar voel me niet zo lekker in mn vel, maar dit maakt het wel wat beter, welterusten alvast ❤️

  • Reageer