daar ben ik weer

16 maart 2020

Kijk, ik heb ook geen idee wat dit wordt. Maar ik weet wel dat mijn handen kriebelen. Nadat ik een jaar aan mijn boek had gewerkt, werd me duidelijk dat ik het schrijven ontzettend had gemist. Iets wat ik jaren geleden dagelijks deed, was verdwenen uit mijn leven. Het had plaats gemaakt voor praten tegen een camera. Dat heeft natuurlijk ook zijn charme, maar het is toch anders. Woorden hebben iets bijzonders. En dus ben ik gaan zitten om een blogpost te schrijven, voor het eerst sinds achttien maanden.

Het is een gekke tijd. Dat was het voor mij eigenlijk de afgelopen maand al, maar nu er een onbekend virus door de wereld zwerft is alles nog net wat vreemder. Ik zou willen dat ik er laconiek over kon doen, maar ik heb een paar pittige weken achter de rug. Mijn boek release was enorm spannend en ik ben ontzettend blij dat het eindelijk de wereld in is, maar sinds onze kitten Bubble is overleden op een hele nare manier voelt het dagelijks leven net wat anders. Ik had verwacht dat ik er inmiddels overheen zou zijn. Het is immers vier weken geleden dat het gebeurde en ik denk elke dag aan hem. Dat is op zich niet erg, want ik hou die herinnering juist heel graag levend, maar ik had toch minstens de hoop dat ik er niet meer zo verdrietig om zou zijn. Toch komt de pijn regelmatig heel onverwacht om de hoek kijken. Op de meest hedendaagse momenten. Als ik zijn broertje Ramsey lekker in de zon zie liggen, bijvoorbeeld. Het maakt me kwaad dat Bubble nooit een lente heeft meegemaakt bij ons. Zodra ik in de verte een hond hoor blaffen, zie ik voor me hoe hij hulpeloos in mijn armen lag en vervloek ik mezelf nog maar eens een keer door de keuze om de keukendeur open te doen die middag. Met mijn nuchtere verstand weet ik dat het niet mijn schuld was. Mijn nuchtere verstand wint het echter niet zo vaak in mijn hoofd.

Gelukkig heelt de tijd alle wonden. Daar ga ik in ieder geval vanuit. Ondanks dat ik nog steeds verdrietig ben, is het honderd maal minder dan toen het net was gebeurd. Ik probeer te genieten van Ramsey en van hoe hij opbloeit nu het warmer wordt buiten. Ik heb gevraagd aan een kunstenaar om een schilderij te maken van Mert en Bubble, naar een foto van toen hij nog een kitten was. Die geven we dan een mooie plek in onze woonkamer, om hem nog een beetje erbij te hebben.

Er is zojuist een mini kever op mijn schouder geland. Dat was vast niet de bedoeling, maar wel gezellig.

Op 25 februari stuurde mijn broer een bericht naar de familie-app, waarin hij vertelde dat hij de ontwikkelingen rondom het Coronavirus volgde en problemen voorzag. Ik had ook gezien hoe het virus inmiddels een heleboel Italianen had getroffen, maar het voelde eigenlijk nog als een ver-van-mijn-bed-show. Een paar dagen later werd bekend dat de eerste besmetting in Nederland was gesignaleerd. Het is gek hoe veel er kan veranderen in drie weken tijd, want gisteren werd aangekondigd dat alle scholen, én horecagelegenheden gesloten zullen zijn tot en met 6 april, om de verdere verspreiding van het virus hopelijk te beperken. Ik was er stil van, ondanks dat ik het had verwacht en ook denk dat het de beste keuze is. Hoewel ik er in mijn dagelijkse leven eigenlijk niet veel verschil door zie (ik werk thuis, heb geen kinderen, ben redelijk weinig op openbare plekken), voelt het zo ongewoon. Het is zo’n gebeurtenis, waarvan je niet verwacht het ooit mee te maken. Zelf heb ik dan ook besloten om zoveel mogelijk thuis te blijven en sociaal contact te vermijden. Behalve met Mert dan, maar daar woon ik mee samen. Dat zou een lastig verhaal worden. Ondanks dat ik denk dat ik niet besmettelijk ben, vind ik het onnodig om toch een eventueel risico te nemen. Als ik de mogelijkheid heb, waarom zou ik dan niet thuis blijven? Gezellig is het niet. Ik ben een introvert van top tot teen, maar toch hou ik ook van een kopje koffie met vrienden of familie. Maar wat ik wil, is op dat vlak nu even niet belangrijk. Er zijn grotere dingen aan de hand dan mijn verveling.

Ik hou mijn hart vast voor de mensen die besmet zijn, maar ook voor alle ondernemers die worden getroffen door dit virus. Je zaak drie weken moeten sluiten heeft een grote impact. Hetzelfde geldt voor zelfstandigen die afhankelijk zijn van klussen buiten de deur, zoals muzikanten en sprekers. Ik voel me in deze tijd even extra dankbaar voor het feit dat ik mijn werk vanuit huis kan uitvoeren. Ook leef ik mee met de mensen in de zorg, op wie er op het moment een enorme druk ligt. Ik hoop zo dat we dit aankunnen. Dat het aantal slachtoffers beperkt kan worden als iedereen verantwoordelijk blijft handelen. Dat dit over een niet al te lange tijd voorbij is. Dat jij, die dit leest, je niet te angstig voelt rondom deze situatie, maar dat je het wél serieus neemt. Er gaat geen magische kracht zijn die dit oplost, geen wonderdokter die het virus een pak slaag geeft. Was het maar zo’n feest. We kunnen dit alleen, als we het met z’n allen doen. Cliché als het klinkt. Het is wel zo.

Beloftes durf ik niet te maken, maar het voelt wel lekker om weer zo’n stuk te typen. Je kan er meer in kwijt dan in een Instagram caption, maar het duurt niet even lang als een boek in elkaar flansen. Wie weet tot snel. Tot die tijd: hou je taai.

21 reacties

  • Antwoorden Guinevere 10 april 2020 om 13:41

    Zo´n fijne post om te lezen! <3

  • Antwoorden Peter 29 maart 2020 om 17:59

    Haha super mooi en super leuk!
    kan je wat schrijven over inspiratie voor deze dagen?
    Zelf is het enige wat ik doe ter inspiratie nog een beetje door de foldersbladeren (nee wees niet bang niet fysiek haha er zijn hanidge sites voor –> https://www.kupino.nl/folders/plus) begint langzaam aan wel erg te vervelen ahah

  • Antwoorden Hoi! Ik ben… – Live With Linda 23 maart 2020 om 14:33

    […] Maar waarom een blog? Nou, je kan er meer in kwijt dan in een Instagram caption en je hoeft niet meteen een heel boek in elkaar te flansen (inspo van https://www.teske.nl/2020/03/16/daar-ben-ik-weer/). […]

  • Antwoorden Wim 19 maart 2020 om 21:22

    Lieve Teske,

    Wat een mooi stuk!

    Ik hoop dat je dit leest; Ik heb je al op meerdere manieren geprobeerd te contacteren (Instagram en via een reactie onder je YT video’s, namelijk degene van de roadtrip door Europa.)

    Daarover gaat mijn vraag ook; Je gebruikt in die video achtergrondmuziek van Amarante, welke ik ook graag wil gebruiken onder een van m’n video’s die ik klaar heb staan voor mij YT channel.

    Mocht je dit lezen, zou je dan alstjeblieft via Instagram DM contact willen opnemen? Mijn instagram naam is wim_klaassen.

    Bij voorbaat dank!
    Groetjes,
    Wim

    • Antwoorden Teske 27 maart 2020 om 18:38

      Hi Wim, de band Amarante stuurt me zelf de muziek toe. Om te weten of je die kan gebruiken zal je ze zelf moeten contacteren :)

      • Antwoorden wim 29 augustus 2020 om 00:35

        Dag Teske,

        Hoe kan ik die band bereiken?
        Enig idee?

  • Antwoorden Ellen 19 maart 2020 om 20:20

    Wat leuk dat je weer een blogpost geschreven hebt! <3

  • Antwoorden Anke 18 maart 2020 om 00:33

    Lieve teskuh
    Toevallig nam ik gisteren weer een kijkje op je blog omdat ik je stukjes tekst miste in mijn leven. Ik hou zelf veel meer van het lezen van blogs dan van het kijken van video’s. Om die reden zie ik niet veel meer van je.
    Ontzettend leuk om weer een update van je te lezen! Ookal zijn de omstandigheden minder leuk

    Heeel veel sterkte met het verlies van bubbles! Al het verlies is moeilijk. Dus heel logisch dat het je zwaar valt.

    Daarnaast ontzettend bedankt voor je mooie woorden! Ik hoop toch stiekem snel weer iets van je te mogen lezen!

  • Antwoorden Ilona Wielinga 17 maart 2020 om 14:23

    Yess, welcome back girl! Heel mooi geschreven ook.

  • Antwoorden Lisa 17 maart 2020 om 13:56

    heel mooi geschreven, heb het gemist 💞

  • Antwoorden Jacintha 16 maart 2020 om 20:17

    Bedankt voor deze post, ik heb mensen in mijn nabije omgeving die extra zwak zijn voor het virus en heb daarom ook besloten om gewoon ECHT binnen te blijven. Ik merk al aan mijn omgeving dat mensen het toch wat overdreven vinden. Ik ben immers ‘nog jong en onschadelijk’, maar het gaat mij ook niet mijn gezondheid. Het gaat mij er om dat ik mijn verantwoordelijkheid op me neem en ik vind het prettig om te lezen dat er meer zijn die er zo over denken. Sterkte!
    En nu ik toch schrijf, bedankt voor het vermaak dat je me biedt d.m.v. sims videos en vlogs, want hoewel verantwoordelijkh, is 24/7 thuis zitten niet super exciting.

  • Antwoorden Mathilde 16 maart 2020 om 19:52

    leuk dat je weer hebt geschreven, doe je goed 🦋💞💞

  • Antwoorden Nikki 16 maart 2020 om 19:38

    Fijn dat je schrijft. Ik hoop je vaker te mogen lezen.
    We zijn in een bizarre tijd wakker geworden. Ik voel het ook.

  • Antwoorden Eva 16 maart 2020 om 19:29

    Wat leuk dat je weer een blogpost hebt geschreven. Mooie woorden. Ik stuur je veel liefde toe💕

  • Antwoorden Ella 16 maart 2020 om 18:21

    Mooi geschreven ❤️

  • Antwoorden Nynke Spijkerman 16 maart 2020 om 17:34

    Heel mooi geschreven, moet je zeker vaker doen. Maar laten we nog een sector niet vergeten, de mensen die in de supermarkten werken en zich nu met man en macht inzetten zodat iedereen iets heeft als weer een grootte groep mensen komt hamsteren. Maar verder super mooie tekst❤

    • Antwoorden Teske 16 maart 2020 om 17:45

      Er zijn nog veel meer sectoren die ik niet heb genoemd, zoals de brandweer, politie, mensen die in de afvalverwerking werken – iedereen is even gewaardeerd <3 daarom de dankbaarheid bij mij voor het feit dat ik de luxe heb om thuis te werken.

  • Antwoorden Leah 16 maart 2020 om 17:26

    Lieffie je hoeft helemaal niet over het verdriet om Bubble heen te komen. Het is logisch dat je hem erg mist en door Ramsey extra aan hem moet denken. Dat geeft niks. Mooi dat je een kunstwerk van Mert en Bub laat maken, dat is een mooie manier om hem er toch nog bij te hebben.

    Ik merk zelf dat alle maatregelen me overweldigen. Ik sta er 100% achter uiteraard maar het lijkt ineens zo snel te gaan. Ik hoop dat na deze drie weken het ergste geweest is, want voor veel ondernemers kan dit anders inderdaad de genadeslag zijn. Ik werk zelf in dd horeca en zit nu dus thuis. Ik heb zelf benauwdheidsklachten en daar maak ik me zorgen over maar hoop dat het meevalt. Zorg goed voor jezelf en elkaar en neem je verantwoordelijkheid door binnen te blijven als je niet weg hoeft. Veel respect voor alle mensen die dit virus nu toch onder ogen moeten komen vanwege hun beroep: medici, politie, brandweer, voedselvoorzieningspersoneel en vele anderen!!

  • Antwoorden Meltem 16 maart 2020 om 17:24

    wat een mooie tekst!!!!
    ik ben zelf ook aan het schrijven begonnen en kan mn inspiratie er in kwijt, op dingen of plaatsen waar ik het nergens anders zou uiten….
    ik heb zo veel geschreven in 2019 en het meeste was midden in de nacht.
    als ik niet kon slapen, de nacht brengt me echt veel inspiratie, mn beste maatje nu ik het schrijven weer heb opgepakt :)
    als ik niet kon slapen had ik altijd mn schets/notitie boek naast me op de kast liggen samen met een bal pen.
    om alles wat me wakker hield op te schrijven en het hielp me zo erg dat ik het nu zo zo graag wil oppakken.
    heb nog nooit zo veel van schrijven gehouden en ben blij dat er een mogelijkheid is om dit alles kwijt te kunnen op een simpel stuk papier.
    ga zon door! je inspireert me super erg!

  • Antwoorden Sanne 16 maart 2020 om 17:22

    Heel mooi geschreven, had ik even nodig. Dankjewel ❤️❤️

  • Antwoorden jessie 16 maart 2020 om 16:47

    mooi geschreven lieve tes 💓

  • Reageer