Tag

kletsen

Personal

Cijfers

2 februari 2017
cijfers

Later deze week plaats ik een laatste artikel over mijn coachingsessies vorig jaar. Maar omdat ik al eventjes weg ben geweest van mijn blog, leek het me gek om dat zo out of the blue te publiceren. Het is best een gevoelig stuk, maar bij het schrijven van dat soort stukken kom ik er altijd wel achter hoe blij ik ben dat ik nog ergens een platform heb om zulke artikelen op te zetten. Andere sociale media zijn daar toch minder geschikt voor en dat er inmiddels nog maar een relatief klein groepje overgebleven op mijn blog geeft me een veilig gevoel.

Cijfers. Ik heb echt veel nagedacht over cijfers de laatste tijd. Begin januari kreeg ik in het ziekenhuis te horen dat ik PCOS heb. Gek genoeg ging ik er met precies dat voorgevoel naartoe. Mijn cyclus was zo extreem onregelmatig (lees: ik was al een jaar niet ongesteld geworden) dat ik het graag wilde nakijken, maar op de een of andere manier verwachtte ik al dat dit het zou zijn. Een hormoonstoornis, waarvan de meest impactvolle eigenschap is dat je een verminderde of geen eisprong hebt. Wat dan meteen ook weer betekent dat het niet makkelijk is om kinderen te krijgen. Bij het horen van slecht nieuws komt er in eerste instantie vaak iets stoïcijns over me heen en wil ik alles kapot relativeren, maar na eventjes breek ik toch en dus ben ik hierover ook heel verdrietig geweest. Er is van alles mogelijk in de medische wereld, maar ik vind het menselijk lichaam zó mooi en fascinerend en ik had zo graag gewild dat het op een natuurlijke manier zou werken bij mij. Het voelde echt eventjes alsof ik niet compleet was als vrouw zijnde, maar dat gevoel heb ik gelukkig ook weer snel van me af kunnen zetten.

Hopelijk kan ik alsnog op de natuurlijke manier kinderen krijgen later, want ik heb namelijk besloten om volledig suikervrij te gaan eten (m.u.v. fruitsuikers en eventuele suikervervangers met een lage G.I.). Dat zou de situatie namelijk kunnen verbeteren en er zijn veel succesverhalen over te vinden. Ook kan suikervrij eten bij PCOS helpen voor vermindering van angsten en depressieve neigingen. Ten opzichte van vrouwen die geen PCOS hebben komen depressies 4 keer zo vaak voor en angstklachten komen 6 keer zo vaak voor. Aangezien ik met die twee aspecten afgelopen jaar (lichtjes) kennis heb gemaakt, ben ik ook heel erg benieuwd naar een eventuele verandering daarin.

Toen ik dat inzicht kreeg en me een voorstelling maakte van een leven zonder suiker ging mijn eerste gedachte naar mijn werk. Naar mijn serie Proefwerk, om precies te zijn. Nog nooit had ik een serie die zo succesvol was. Vrijwel elke aflevering is over de 100.000 views gegaan, wat voor mij echt een heleboel is. Vandaar dat Proefwerk ook binnen mijn werk hetgeen was dat het meeste geld opleverde. Aan de ene kant is het dus erg logisch dat ik daar gelijk aan moest denken, maar aan de andere kant haatte ik mezelf eventjes.

Het was gezondheid versus werk. Toekomstdroom versus geld. Al eerder maakte ik een carrièremove die me niet per se financieel hielp, namelijk het stoppen met gebruiken van cosmetica die op dieren getest wordt. Ik verloor een paar van mijn belangrijkste adverteerders, maar ik werd er zelf wel een stuk gelukkiger van op gebied van principes en hoe ik kijk naar de wereld. Vandaar dat ik ook snel besloot dat de cijfers me in deze zin niet in de weg mochten staan. Toch bleef het knagen en opeens werd ik geconfronteerd met het meest onzekere van wat ik doe: alles is afhankelijk van mijn publiek. En natuurlijk heb ik een vaste kern die ontzettend trouw is en me waarschijnlijk nog zal supporten wanneer ik in elke video een broodje met kaas eet zonder iets te zeggen, maar met alleen die mensen ga ik het helaas niet redden als ik dit wil blijven doen als fulltime werk.

Ik ben niet een extreme optimist, maar ik ben gelukkig ook geen pessimist. Ik ging daarom ook weer direct op zoek naar manieren waarop ik alsnog een grote groep mensen kan aanspreken, maar wel dingen kan doen die passen bij mij en vooral passen in het leven dat ik nu leid. Een leven waarin ook muziek een steeds grotere rol aanneemt, een leven waarin ik er steeds meer achter kom dat ik niet naar mezelf wil kijken en ontevreden wil zijn met wat ik daar zie. Er kwamen twee series in me op waar ik me nu heel veilig bij voel en waarvan ik denk dat het zowel kan werken voor die vaste kern, als iemand die toevallig voorbij surft op YouTube. Ik hoop het maar. Ik denk het wel. Als ik er blij van word, zijn er ongetwijfeld mensen die dat ook hebben.

Interessant wel, hoor. Cijfers.

Personal

Alles nieuw

29 april 2016
Alles nieuw

Ik zou nu eigenlijk in het buitenland zitten, maar dat ging niet door. De clipopnames zijn eventjes uitgesteld, maar het gaat zo snel mogelijk gebeuren. Gelukkig maar, want ik had dinsdag nog een fiasco in het gemeentehuis, omdat ik niet op tijd een nieuw paspoort kon krijgen (remember mijn noodpaspoort verhaal?). Er moest namelijk eerst iets geregeld worden met de gemeente waarin mijn vorige paspoort aangevraagd was en dat kon op zich wel snel gebeuren, maar door Koningsdag kwam daar natuurlijk vertraging bij kijken. Wat een drama, wat een drama. Gelukkig is alles goed gekomen en hoef ik me nergens zorgen over te maken.

Lees meer

Personal

Een heleboel leuke dingen

22 april 2016
Allemaal leuke dingen

Gisterochtend kwam ik terug uit zonnig Milaan. Vorige maand besloten Mert en ik spontaan een mini-reisje te boeken naar de Italiaanse stad. We zagen een bizar laag tarief bij Ryanair, vonden een héél leuk Airbnb appartement en eigenlijk was er verder niets om te regelen. We gingen gewoon, dat was het. Het was nog eventjes de vraag of het reisje wel door kon gaan, omdat het qua planning een beetje in de knoop kwam met clipopnames die moesten gaan plaatsvinden, maar gelukkig zijn we eruit gekomen.

Lees meer

Personal

Eventjes bijkomen

13 april 2016
VEED

Hela hola, jongens. Ik had echt ontzettend veel behoefte om te kletsen, maar dit keer niet in videovorm. Er zijn nog altijd dingen die je fijner vertelt in woorden, dan in klanken. En geloof het of niet, ik heb ook niet altijd zin om voor een camera te zitten. Eigenlijk was ik daar de laatste dagen wel een klein beetje klaar mee. Niet omdat ik het niet leuk meer vond, maar omdat ik eventjes helemaal gesloopt was.

Afgelopen weekend waren de VEED Awards en VEED Festival. In beiden had ik ontzettend veel zin en ik heb me ook ongelofelijk vermaakt, maar die twee dagen hebben mijn energievoorraad ook wel een beetje leeggezogen. Dat komt vooral door mijzelf, want voor dat soort dagen ben ik altijd veel te zenuwachtig. Ik denk dagenlang na over wat ik aan ga trekken, plan hele beauty-routines vooraf (waarna ik op de dag zelf alsnog met futloos haar rond loop) en was dit keer vooral zenuwachtig, omdat ik twee optredens in het vooruitzicht had. Als het dan eenmaal zo ver is, kan ik de avond van tevoren nooit slapen en zijn het van die ochtenden waarop ik kotsmisselijk wakker word. Na mijn optreden op vrijdag was ik enorm aan het piekeren, omdat ik het niet goed vond gaan. Des te zenuwachtiger was ik voor het optreden op zaterdag, maar die ging gelukkig wél goed. Daarna kon ik eigenlijk voor het eerst weer een beetje relaxen.

MAAR, voordat je denkt dat ik dit soort dagen als verschrikkelijk ervaar: dat is natuurlijk helemaal niet zo. Het zit nou eenmaal in me om me druk te maken over dingen en de laatste weken ben ik echt een emotioneel wrak, waardoor ik door zowel leuke als minder leuke dingen hele sterke emoties voel. Zo stond ik bijna te janken op het podium, doordat iedereen meezong met m’n liedjes, maar moest ik ook bijna huilen toen ik te weinig tijd had voor wat kijkers tijdens de meet & greet. Ook thuis heb ik nog even een traantje weggepinkt, toen ik alle cadeautjes aan het uitpakken was en de brieven die ik had gekregen ging lezen. Tegenwoordig probeer ik emoties wat minder weg te drukken (ik ben nogal vlak van mezelf), dus dat vond ik ook helemaal niet erg. Huilen is niet per se negatief natuurlijk!

Dagen als VEED zijn een streling voor je ego. Ik vroeg me mijn hele jeugd af hoe het zou zijn om op een podium te staan, terwijl mensen naar je roepen en voor je klappen. Ik weet nu hoe dat voelt en hoewel ik het nu al meerdere keren heb meegemaakt (omdat ik vaker naar dit soort fandagen ben gegaan) blijft het elke keer enorm overweldigend. Ik heb altijd geroepen dat ik zou gaan huilen als ik mijn grootste idolen zou ontmoeten en afgelopen weekend had ik lieve meiden die begonnen te huilen toen ze mij mochten ontmoeten. Je kan misschien begrijpen dat dat nogal bizar is. Gelukkig de leuke versie van bizar, want de tranen zijn altijd van blijheid. Dat ik urenlang achter elkaar met kijkers op de foto kan gaan en ze dan nog niet ‘op’ zijn, had ik nooit durven dromen.

Met dit alles probeer ik een beetje een beeld voor jullie te schetsen, omdat ik dus toe wilde werken naar het feit dat ik de afgelopen dagen nogal ‘leeg’ was. Dagen als VEED zijn een emotionele, overweldigende achtbaan. Ik kijk er elk jaar naar uit met heel veel plezier, maar na afloop snap ik ook weer waarom ik het fijn vind dat zulke dagen niet elke maand plaatsvinden. Bovendien heb ik ook helemaal niet goed voor mezelf gezorgd die twee dagen, waardoor m’n maag helemaal van streek was en ik misselijk werd na alles wat ik at. Daarom heb ik zondag en maandag vooral op bed gelegen en niks gedaan en was ik vanaf vandaag (ik schrijf dit op dinsdag) pas echt weer aan het werk. Vandaar dat ik de afgelopen dagen op social media misschien wat minder actief was, net zoals hier op mijn blog.

Nu ik dit alles teruglees, ben ik op een punt beland waarop ik denk: ‘Moet ik dit wel online zetten? Klinkt dit niet een beetje zeurderig?’. Dat ga ik echter van me af zetten, want ik begon deze blogpost met het gevoel dat ik iets kwijt moest en dat is vervolgens gebeurd. Als ik je heb ontmoet op VEED: dankjewel voor je enthousiasme en hopelijk vond je het leuk, ondanks dat ik op dat soort dagen maar weinig tijd voor iedereen kan nemen. Jullie zijn met zoveel! Hopelijk begrijpen jullie dat ik deze blogpost niet negatief bedoel, maar vooral eventjes wilde verklaren waarom ik een beetje afwezig was afgelopen week. Even bijkomen van alle prikkels en nu er weer tegenaan!

Ik wil dit artikeltje graag even afsluiten met een vraag, omdat ik behoefte heb aan mooie liedjes en jullie altijd de beste tips geven. Wat is jouw favoriete liedje van het moment?