Tag

Gedicht

Personal

• dakraam •

12 november 2016
dakraam

had ik maar een dakraam
voor de slapeloze nachten
en de wirwar aan gedachten
die ik niet kon weerstaan

kreeg ik maar een raam erbij
dan sloot ik nu een pact
had ik tenminste nog contact
met de sterren boven mij

Personal

• teder •

3 augustus 2016
Gedicht


Goldmund – Threnody

Het licht reikte naar binnen
Trof je met haar warmte
Bescheen je nog net niet
Geheel van top tot teen

De ochtend was nog jong
Zo onderontwikkeld
En terwijl ik klaarwakker
Gaf ik je rust te leen

De vogels in slaapstand
Op straat enkel de wind
Jij verweven in een droom
Belicht door de morgen

Het duister verdween traag
Toch ging het mij te snel
Met beter zicht onstond
Ruimte voor de zorgen

Je leek het niet te merken
Omhelsde juist de gloed
Terwijl dat net hetgeen was
Dat mij wakker maakte

Bijna verkeerde ik
In een staat van jaloezie
Zal ik ooit zo teder zijn
Als hoe de zon jou raakte?

Personal

• tussen een droom en wakker in •

22 juli 2016
Tussen een droom en wakker in

 

tussen een droom
en wakker in
bevind ik mij
met tegenzin
en geen meelij
met het kind
dat werkelijkheid
met waan verbindt

want datzelfde meisje
verruilt de nood voor zin
ze speelt haar eigen vijand
in plaats van een vriendin
ze draait maar om de uren
en danst stil op de wind
die door de sterren glijdt
en haar verzet bemint

stiekem bewustzijn
vanaf het begin
geen enkele overgave
en waarheid evenmin
de cape op de grond
de rol van een heldin
want in de echte wereld
heeft dat weinig zin

het verlangen gedraagt
zich als koningin
wat ze ook vertelt
trap er niet in
ik kan het zien nu
al was ik blind
het is de slaap
hij die dit wint

liedje:  Kyson – Pictures

Personal

Terug naar de zee

13 februari 2016
image

Dus vandaag even een heel ander artikel dan normaal. Behalve dat ik tegenwoordig veel liedjes aan het schrijven ben, houd ik ook van het schrijven van gedichtjes. Soms komen er zinnen in me op die niet zo zeer in een popliedje zouden passen, maar waar ik dan toch iets mee wil. Het leek me vandaag leuk om zo’n gedichtje met jullie te delen.

Deze begon eigenlijk niet met een achterliggende gedachte, maar uiteindelijk heb ik er een heel verhaaltje omheen verzonnen. Dit gedicht gaat over Ariël van de Kleine Zeemeermin, die alles in haar leven onder water heeft opgegeven om als mens op het land met Eric te leven. Niet alles is echter goed gegaan, want na een tijdje bedriegt Eric haar en raakt ze alles kwijt waarvoor ze op land wilde leven. Dit gedichtje gaat over haar keuze om terug naar de zee te gaan. Het maakt het verhaal van de Kleine Zeemeermin opeens een stuk tragischer.

De stilte bedwelmt haar
Als het diepste glas wijn
Ingeschonken met het doel
Om even niets te zijn

Hoewel de zilte zee haar prikt
In de wonden van verlies
Weet ze dat de golven trouw zijn
En zij het juiste kiest

Het wispelturige van de mens
Schuift het water zo opzij
De oceaan speelt eerlijk
Met haar eb en met haar tij

Wanneer de kou haar raakt
Is er geen weg meer terug
Een stap vooruit de stroming in
Ze keert het nu de rug

Een blik over haar schouder
Naar haar tijdelijke oord
Maar zeker zonder heimwee
Haar plaatje werd verstoord

Waar ooit een groot verlangen zat
Woont nu een hart vol haat
De stilte keert toch wederom
Ze heeft teveel gepraat