Personal

Cijfers

2 februari 2017

Later deze week plaats ik een laatste artikel over mijn coachingsessies vorig jaar. Maar omdat ik al eventjes weg ben geweest van mijn blog, leek het me gek om dat zo out of the blue te publiceren. Het is best een gevoelig stuk, maar bij het schrijven van dat soort stukken kom ik er altijd wel achter hoe blij ik ben dat ik nog ergens een platform heb om zulke artikelen op te zetten. Andere sociale media zijn daar toch minder geschikt voor en dat er inmiddels nog maar een relatief klein groepje overgebleven op mijn blog geeft me een veilig gevoel.

Cijfers. Ik heb echt veel nagedacht over cijfers de laatste tijd. Begin januari kreeg ik in het ziekenhuis te horen dat ik PCOS heb. Gek genoeg ging ik er met precies dat voorgevoel naartoe. Mijn cyclus was zo extreem onregelmatig (lees: ik was al een jaar niet ongesteld geworden) dat ik het graag wilde nakijken, maar op de een of andere manier verwachtte ik al dat dit het zou zijn. Een hormoonstoornis, waarvan de meest impactvolle eigenschap is dat je een verminderde of geen eisprong hebt. Wat dan meteen ook weer betekent dat het niet makkelijk is om kinderen te krijgen. Bij het horen van slecht nieuws komt er in eerste instantie vaak iets stoïcijns over me heen en wil ik alles kapot relativeren, maar na eventjes breek ik toch en dus ben ik hierover ook heel verdrietig geweest. Er is van alles mogelijk in de medische wereld, maar ik vind het menselijk lichaam zó mooi en fascinerend en ik had zo graag gewild dat het op een natuurlijke manier zou werken bij mij. Het voelde echt eventjes alsof ik niet compleet was als vrouw zijnde, maar dat gevoel heb ik gelukkig ook weer snel van me af kunnen zetten.

Hopelijk kan ik alsnog op de natuurlijke manier kinderen krijgen later, want ik heb namelijk besloten om volledig suikervrij te gaan eten (m.u.v. fruitsuikers en eventuele suikervervangers met een lage G.I.). Dat zou de situatie namelijk kunnen verbeteren en er zijn veel succesverhalen over te vinden. Ook kan suikervrij eten bij PCOS helpen voor vermindering van angsten en depressieve neigingen. Ten opzichte van vrouwen die geen PCOS hebben komen depressies 4 keer zo vaak voor en angstklachten komen 6 keer zo vaak voor. Aangezien ik met die twee aspecten afgelopen jaar (lichtjes) kennis heb gemaakt, ben ik ook heel erg benieuwd naar een eventuele verandering daarin.

Toen ik dat inzicht kreeg en me een voorstelling maakte van een leven zonder suiker ging mijn eerste gedachte naar mijn werk. Naar mijn serie Proefwerk, om precies te zijn. Nog nooit had ik een serie die zo succesvol was. Vrijwel elke aflevering is over de 100.000 views gegaan, wat voor mij echt een heleboel is. Vandaar dat Proefwerk ook binnen mijn werk hetgeen was dat het meeste geld opleverde. Aan de ene kant is het dus erg logisch dat ik daar gelijk aan moest denken, maar aan de andere kant haatte ik mezelf eventjes.

Het was gezondheid versus werk. Toekomstdroom versus geld. Al eerder maakte ik een carrièremove die me niet per se financieel hielp, namelijk het stoppen met gebruiken van cosmetica die op dieren getest wordt. Ik verloor een paar van mijn belangrijkste adverteerders, maar ik werd er zelf wel een stuk gelukkiger van op gebied van principes en hoe ik kijk naar de wereld. Vandaar dat ik ook snel besloot dat de cijfers me in deze zin niet in de weg mochten staan. Toch bleef het knagen en opeens werd ik geconfronteerd met het meest onzekere van wat ik doe: alles is afhankelijk van mijn publiek. En natuurlijk heb ik een vaste kern die ontzettend trouw is en me waarschijnlijk nog zal supporten wanneer ik in elke video een broodje met kaas eet zonder iets te zeggen, maar met alleen die mensen ga ik het helaas niet redden als ik dit wil blijven doen als fulltime werk.

Ik ben niet een extreme optimist, maar ik ben gelukkig ook geen pessimist. Ik ging daarom ook weer direct op zoek naar manieren waarop ik alsnog een grote groep mensen kan aanspreken, maar wel dingen kan doen die passen bij mij en vooral passen in het leven dat ik nu leid. Een leven waarin ook muziek een steeds grotere rol aanneemt, een leven waarin ik er steeds meer achter kom dat ik niet naar mezelf wil kijken en ontevreden wil zijn met wat ik daar zie. Er kwamen twee series in me op waar ik me nu heel veilig bij voel en waarvan ik denk dat het zowel kan werken voor die vaste kern, als iemand die toevallig voorbij surft op YouTube. Ik hoop het maar. Ik denk het wel. Als ik er blij van word, zijn er ongetwijfeld mensen die dat ook hebben.

Interessant wel, hoor. Cijfers.

Personal

• de tijd gaat zo snel •

23 november 2016

Over een week is het december. Ik weet niet of ik het per definitie erg vind, maar ik vind het wel bizar dat het net is alsof ik met mijn ogen heb geknipperd en er een half jaar voorbij is gegaan. Zes maanden geleden kwam mijn single met Polska uit en de maanden die erna kwamen voelen eigenlijk nog het meeste als een droom waar ik nog steeds niet uit ben ontwaakt. Er gebeurt zo veel leuks, en tegelijkertijd pesten mijn hersenen me en vertellen ze me dat er genoeg is om me zorgen over te maken.

Lees meer

Personal

• dakraam •

12 november 2016

had ik maar een dakraam
voor de slapeloze nachten
en de wirwar aan gedachten
die ik niet kon weerstaan

kreeg ik maar een raam erbij
dan sloot ik nu een pact
had ik tenminste nog contact
met de sterren boven mij

Personal

• de afgelopen weken •

10 november 2016

foto door mijn lieftallige zus Femke de Schepper

bereid je voor op een lekker warrige blogpost van half-zieke teske die eventjes de afgelopen weken voor haarzelf op een rijtje zet – ik heb even niet zoveel nagedacht over zinsbouw en grammatica, dus excuus alvast voor eventuele fouten/rare zinnen

Hallo, daar ben ik weer. Het heeft wat langer geduurd dan ik van te voren wilde, maar er werd door zoveel dingen ruimte ingenomen in mijn hersenen dat jullie hier op de hoogte houden er niet meer bij paste. De afgelopen weken waren een wervelwind van stress, euforie en inspanning. En nu alles afgelopen is, ben ik een beetje ziek. Zo gaat dat dan. Mijn lichaam vertelt me duidelijk dat ik nu echt even moet stoppen.

Een paar maanden geleden kondigde ik mijn allereerste headliner show aan. Een avond in de Pandora Zaal in TivoliVredenburg, voor 700 man. Die avond was zo snel uitverkocht, dat we onze optie voor de tweede avond gelijk pakten en ook die kaarten waren binnen no time weg. Op dat punt had ik nog niet zo goed door wat dat betekende. Het idee van een eigen concert was nog zo abstract en alle liedjes die ik het afgelopen jaar had geschreven waren nog zo veilig binnen mijn eigen kringen gebleven. Ik had er zin in, absoluut, maar het leek wel alsof mijn hoofd de meeste gedachten over de show blokkeerde, om mezelf te beschermen tegen de zenuwen.

Toen er nog maar vier weken te gaan waren en ik middenin de repetities voor de show zat, merkte ik dat ik echt zenuwachtig begon te worden. Steeds vaker kreeg ik mijn lunch niet weg, zeker niet als die lunch in combinatie was met gesprekken over de show. Er bekroop me zo’n sterk gevoel van twijfel, over mezelf en over de muziek. Ik had op dat punt eigenlijk het gevoel dat ik dit niet kon, dat ik er niet goed genoeg voor was en dat het allemaal een flop zou worden. En dat terwijl iedereen om me heen zo positief was. Het is niet ongebruikelijk dat ik mensen niet geloof, wanneer ze me een compliment geven of me vertellen dat iets goed gaat. Ook hier heb ik dus vaak genoeg gedacht: ‘Ja, dat zeg je alleen maar om mij niet zenuwachtig te maken’. Het waren volle weken, met repetities, zanglessen en de clipshoot van Opnieuw en ik werd steeds ietsje vlakker.

Mijn nieuwe single: Opnieuw

Behind the scenes bij repetities en clipopnames

Hier en daar was er opeens een lichtpuntje, zoals de aanschaf van de in-ears, waardoor ik echt een enorme zelfvertrouwen boost kreeg toen ik daar voor het eerst mee zong. Ook de clip release en het liedje primeuren op 3FM bij Domien was onwijs leuk, maar het welbekende gevoel van stress en spanning verdween niet. Vanaf ongeveer twee weken voor de eerste show was ik elke dag misselijk en heb ik ontzettend weinig kunnen eten. Als ik er nu aan terug denk, begrijp ik bijna niet hoe ik dat vol heb kunnen houden, maar de adrenaline neemt het op dat soort momenten duidelijk over. Op woensdag 2 november, de dag van de single release én de dag waarop ik een showcase deed voor een aantal vrienden en YouTube collega’s, heb ik meerdere keren gedacht: ‘Ik ga dit niet doen, ik zeg het af’. Gelukkig wonnen die gedachten niet en stond ik die avond met trillende handjes op het podium. Iedereen was achteraf zo lief, maar in eerste instantie wilde ik dat eigenlijk weer niet geloven. Als ik het nu zo opschrijf is dat zo stom, want het waren allemaal gemeende complimenten en die zou ik met plezier in ontvangst moeten nemen, maar ik heb constant gedacht dat iedereen zo lief was, omdat ze niet eerlijk tegen me wilden zijn.

Toch viel er na die avond iets van me af. Donderdag was ik overdag nog heel zenuwachtig, maar toen ik iets terugluisterde van de showcase en hoorde dat mijn zang echt niet slecht was geweest, werd ik langzaamaan iets chiller. In de avond had ik ook nog eens een hele bijzondere massage, gecombineerd met reiki en daar kwam ik extreem relaxt van terug. Zo relaxt, dat ik op vrijdag me enorm rustig heb gevoeld. Alsof er een donzen dekentje over me heen lag, die me het gevoel gaf dat ik veilig was. Heel eerlijk voelde het eigenlijk bijna alsof ik high was, maar de masseur vertelde dan ook dat hij bepaalde punten bij mijn schedel had gemasseerd, waardoor er een soort natuurlijke high ontstaat. Heel gek! Fijn was het wel, want we oefenden voor het eerst in Tivoli zelf en alles ging van een leien dakje. Toen het moment van de eerste show daar was, en het publiek ontzettend uitgelaten reageerde op alles wat ik zei en deed, snapte ik niet dat ik zo zenuwachtig had kunnen zijn voor dit moment. Ik voelde me thuis op het podium, ondanks dat ik natuurlijk alsnog gespannen was en heel erg op scherp stond. Ik voelde me thuis met dit publiek, dat hetzelfde publiek was als dat naar mijn video’s kijkt. Het publiek waar ik altijd al tegen praat en mijn zorgen bij deel. Dat was echt heel bijzonder en na afloop was ik extreem euforisch en heb ik iedereen in mijn team de stevigste knuffel ooit gegeven.

Vet leuke vlog van Marit, met ook wat concertbeelden

Toen ik op dag twee wakker werd, merkte ik dat ik een beetje last had van mijn stem (wat op zich logisch is, want ik had de dagen ervoor véél meer gezongen dan ik normaal zou doen). Dat zorgde er natuurlijk voor dat al mijn zenuwen weer terug waren. Mijn lichaam voelde al wat vermoeider, mijn brein voelde zeker warrig en ik was er uiteraard weer van overtuigd dat ik het zou verknallen. Het is zo bizar hoe je hersenen werken en het voor jezelf kunnen verpesten. Na show twee was ik minder euforisch en in eerste instantie eigenlijk niet tevreden, maar gelukkig kon ik later die avond mijn hoofd dwingen om blij te zijn. Het helpt dan heel erg om te relativeren en iedereen om me heen was gelukkig ook heel lief en helder. Ik ging uiteindelijk met een tevreden gevoel naar huis, en dat was al meer dan genoeg.

En toen was het voorbij. Mijn eerste twee headliner shows. Dit was zo groot voor mij, al heb ik het waarschijnlijk in mijn hoofd nog veel groter gemaakt dan nodig was. Ik had nog nooit langer dan twintig minuten opgetreden en het was een avond vol persoonlijke verhalen, doordat ik bijna alleen maar eigen liedjes speelde. Allemaal tracks die ik nog nooit eerder aan de wereld had laten horen en die zo ontzettend leuk en goed ontvangen werden. En als ik ergens de mist in ging, maakte ik een grapje, werd er gelachen en was het weer goed. Het had echt niet beter kunnen lopen. Goed om in mijn oren te knopen voor de volgende keer, want ik hoop met heel mijn hart dat ik dan minder gespannen ben (en dat de nasleep wat minder heftig is, want ik ben dus ziekig en heb nog steeds amper eetlust, vandaar ook even geen video’s deze week).

Als je er was: DANKJEWEL. Je hebt samen met mij een van de bijzonderste dagen uit mijn leven mee mogen maken. Dat is nogal wat. Op naar nog een heleboel meer shows, en dan hopelijk de soort waarna ik geen blogpost hoef te schrijven over hoe gestresst ik was. Haha.