Categorie

Personal

Personal

vragen aan de liefde

10 april 2017

afgelopen vrijdag had ik mijn show in Paradiso en ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat het een van de mooiste dagen van mijn leven was. Ik ben zo dankbaar voor iedereen die is komen kijken en ervoor zorgde dat ik me ontspannen voelde en daardoor de show kon geven die ik wilde geven. Ook ben ik dankbaar dat, op het moment dat ik een van mijn gedichten voorlas, de zaal muisstil was. Het is nogal kwetsbaar, zo’n gedicht delen met een zaal van 1500 mensen, maar door de goede sfeer heb ik er geen moment spijt van gehad. Het leek me mooi om hem ook nog even hier te plaatsen, aangezien ik dat met meer van mijn gedichtjes heb gedaan. Vaak blijven ze in de notities van mijn mobiel staan, maar deze mag online. Bij deze.

hoe kan ik geven
of troosten, of zien
wat nodig is om
ook maar even
aan te raken
wat jij verdient

wanneer mijn hoofd
zich weer vol laat lopen
met wankeling
en hindernis
de scherpte haast
vertroebeld
ik niet meer zie
wat helder is

hoe kan ik
de ruimte bieden
aan wat jij voelt
en denkt
op dagen dat ik
al het liefst
mijn eigen lijf
was uitgerend

hoe neem ik op
wanneer je me
vertelt hoe mooi ik ben
op het moment
dat spiegelbeeld
niets meer is
dan iets onbekends

hoe kan ik duiken
en graven, en zoeken
in het diepste
van jouw brein
als ik niet weet
wat ik moet doen
om compleet te zijn

Personal

• coaching deel twee •

12 februari 2017
coaching

Later deze week werd volgende week. Maar hier de beloofde blogpost.

Het is alweer even geleden dat ik jullie vertelde over mijn coachingsessies bij GORTcoaching. Zij boden mij een kennismakingsgesprek aan, plus drie sessies met een coach naar keuze. Ik vond een hele leuke coach in Amsterdam (maar je kan eigenlijk in heel veel plekken in Nederland terecht) en het inmiddels heb ik de sessies achter de rug. Ze vonden plaats rondom mijn shows in TivoliVredenburg en dat was wel heel fijn, want op die manier had ik steun aan de goede gesprekken die ik met mijn coach voerde. Ik kwam bij haar met een aantal thema’s: de balans tussen werk en privé, het altijd ‘aan’ staan en mijn uitstelgedrag. Drie sessies is natuurlijk kort en ik moet eerlijk zeggen dat vooral het ‘aan’ staan de boventoon was in de weken dat ik bij haar kwam, dus dat is ook eigenlijk waar we aan hebben gewerkt.

Waar we samen al snel op stuitten is dat er een soort tegenstrijdigheid in mij schuilt. Aan de ene kant wil en durf ik veel, heb ik grootse dromen en ambities. Aan de andere kant is er dat stemmetje dat me naar beneden praat, ervoor zorgt dat ik zorgen om alles heb en wil dat mijn zenuwen de overhand krijgen. Naar aanleiding daarvan liet ze me als eerste oefening een bus tekenen. Een bus? Ja, een bus. Vervolgens vroeg ze me de bus te zien als mij als mens (of mijn hersenen, hoe je het wil bekijken) en de passagiers op die bus erin te tekenen. Een abstracte opdracht, maar gek genoeg wist ik gelijk wat ik moest maken. Aan het stuur kwam een leeuw (passie/vuur), achterin de bus een muis (angst/onzekerheid). Daar tussenin een meisje dat heel boos kijkt (de stem die mij nooit goed genoeg vindt en boos wordt als ik wat fout doe) en een meisje dat eerder zielig en vermoeid kijkt (de stem die me vertelt dat het teveel is). Tot slot heb ik bovenop de bus nog een vlinder getekend en die staat voor de stem die het altijd iedereen naar zijn of haar zin wil maken. Het stemmetje dat bij elke keuze die ik maak zich afvraagt wat een ander ervan zou vinden. Het was zo bijzonder om na het tekenen die bus op papier te zien. Het ging super snel, ik had op een of andere manier gelijk door wat er allemaal in de bus moest zitten en het was daardoor ook heel duidelijk voor mezelf. Ik wist wel dat het druk was in mijn hoofd, maar ik had er nog nooit zo’n beeld bij gehad.


We deden niet alleen maar oefeningen tijdens de sessies zelf. Mijn coach stuurde me ook wel eens oefeningen na om thuis te doen, afgesteld op waar we over hadden gepraat of wat ik precies nodig had in die situatie. Een daarvan was bijvoorbeeld de ankeroefening, waarbij je een handeling koppelt aan een prettige stemming. Ook deed ik een test om erachter te komen of ik HSP ben (jup) en een ander die ging over mijn omgang met mijn agenda en de gerichtheid op urgentie. Van beide testen wist ik van tevoren stiekem het antwoord al, maar het was toch fijn om een soort bevestiging te hebben op wat ik zelf al verwachtte.

Opdracht 1

Deze oefening laat ik jullie graag zien, omdat ik met deze nog het meest bezig ben de laatste tijd. In eerste instantie zag deze cirkel er heel anders uit toen ik hem tekende. Mijn coach vroeg me namelijk een cirkel op te delen in alles wat een rol speelt in mijn leven. De eerste keer dat ik dat deed tijdens de sessie bestond bijna driekwart uit carrière en de rest uit familie/vrienden/thuis/hobby. De eerste vraag die me toen stelde was: ‘En waar ben jij zelf?’. Daar moest ik even over nadenken. Ik had er helemaal niet over nagedacht dat ik zelf ook nog een plekje in de cirkel moest krijgen en dat gaf eigenlijk al genoeg aan. In de sessie die daarop volgde moest ik een versie van de cirkel meenemen die mijn ideale situatie aangaf. Dat is de cirkel die je hierboven ziet.

Een kwart voor familie/vrienden/thuis, een kwart voor mijn carrière en een helft voor mijzelf. En die vijftig procent voor mijzelf bestaat dan uit gezondheid, ontspanning en zelfontwikkeling. Ook staan er wat aantekeningen bij. Een paar zijn vanzelfsprekend, maar twee wil ik even toelichten.

Bewuste uit-momenten (maar hoe?)

Dit is nog een vraagstuk. Ik heb veel gepraat over het gevoel van constant ‘aan’ staan, alsof mijn brein nooit eventjes pauze neemt. Vandaar dat ik meer bewuste uit-momenten wil plannen. Dat zie je hieronder ook in een voorbeeld van mijn agenda. Momenten waarop ik niet bezig ben met werk, wat anderen nodig hebben, wat ik allemaal op social media wil plaatsen, wat ik morgen moet doen en wat ik gisteren ben vergeten. Heel eerlijk: het lukt me nog niet zo goed. Maar ik ben wel steeds vaker niet aan het werk ’s avonds. Soms nog wel, maar het is een begin

1/2x per week familie/vrienden want: zuigt energie

Deze wil ik ook even toelichten, want zo klinkt het net alsof ik nooit energie krijg van ontmoetingen met familie of vrienden. Dat is niet zo, maar feit is wel dat ik gevoelig ben voor stemmingen en vaak de stemming van anderen overneem. Daardoor kosten sociale events me vaak veel energie. Ik vind het ontzéttend leuk om af te spreken, maar zo nu en dan sla ik eventjes door. Dan heb ik bijvoorbeeld in een week drie etentjes én ga ik een hele dag naar iemand toe om te filmen en chillen. Vervolgens zit ik het hele weekend bij familie. Vandaar de beslissing: 1/2 keer per week sociale events. En dat gaat best goed.

Opdracht 2

Zoals je kan zien heb ik in drie sessies toch meer geleerd en gedaan dan je zou verwachten. Ik had nog langer door kunnen gaan met mijn coach, maar ik heb ervoor gekozen om dat op dit punt niet te doen. Heel eerlijk gezegd merkte ik rond Tivoli dat er nog wat dingen in mijn brein dieper zaten dan ik dacht en kwam ik tot de conclusie dat ik beter eerst weer naar therapie kon, omdat coaching nou eenmaal een stuk praktischer is. Nu ik dit schrijf midden december weet ik eventjes niet wat ik wil. Het gaat op dit moment goed met me, maar als ik kijk naar hoe vlak en somber ik me voelde voor en vooral ná Tivoli denk ik wel dat het goed is om nog te zoeken naar een psychotherapeut die me meer inzicht kan bieden in waar dat vandaan komt.

^ zoals je hierboven kan lezen heb ik dit dus midden december geschreven. Inmiddels zijn we 1,5 maand verder en het gaat erg goed met me op het moment. Ik leer met de dag en ik zou niet zeggen dat ik geen sombere neigingen meer heb, maar ik weet wel een stuk beter hoe ik met mezelf om moet gaan op dat soort momenten: minder druk op mezelf leggen. Het blijft natuurlijk een leerproces :)


In ieder geval hebben deze sessies door GORTcoaching me echt goed gedaan en heb ik dingen geleerd waar ik nog steeds mee bezig ben. Daar ben ik dus super dankbaar voor! Het is zeker een van de meest bijzondere samenwerkingen die ik ooit heb gehad. Mocht je benieuwd zijn geworden: je kan een gratis oriëntatiegesprek inplannen bij GORTcoaching en als je dan na het gesprek start met coaching en mailt naar [email protected] dat je via mij bent gekomen, dan hebben ze een cadeautje voor je. Altijd een leuk extraatje!

Personal

Cijfers

2 februari 2017
cijfers

Later deze week plaats ik een laatste artikel over mijn coachingsessies vorig jaar. Maar omdat ik al eventjes weg ben geweest van mijn blog, leek het me gek om dat zo out of the blue te publiceren. Het is best een gevoelig stuk, maar bij het schrijven van dat soort stukken kom ik er altijd wel achter hoe blij ik ben dat ik nog ergens een platform heb om zulke artikelen op te zetten. Andere sociale media zijn daar toch minder geschikt voor en dat er inmiddels nog maar een relatief klein groepje overgebleven op mijn blog geeft me een veilig gevoel.

Cijfers. Ik heb echt veel nagedacht over cijfers de laatste tijd. Begin januari kreeg ik in het ziekenhuis te horen dat ik PCOS heb. Gek genoeg ging ik er met precies dat voorgevoel naartoe. Mijn cyclus was zo extreem onregelmatig (lees: ik was al een jaar niet ongesteld geworden) dat ik het graag wilde nakijken, maar op de een of andere manier verwachtte ik al dat dit het zou zijn. Een hormoonstoornis, waarvan de meest impactvolle eigenschap is dat je een verminderde of geen eisprong hebt. Wat dan meteen ook weer betekent dat het niet makkelijk is om kinderen te krijgen. Bij het horen van slecht nieuws komt er in eerste instantie vaak iets stoïcijns over me heen en wil ik alles kapot relativeren, maar na eventjes breek ik toch en dus ben ik hierover ook heel verdrietig geweest. Er is van alles mogelijk in de medische wereld, maar ik vind het menselijk lichaam zó mooi en fascinerend en ik had zo graag gewild dat het op een natuurlijke manier zou werken bij mij. Het voelde echt eventjes alsof ik niet compleet was als vrouw zijnde, maar dat gevoel heb ik gelukkig ook weer snel van me af kunnen zetten.

Hopelijk kan ik alsnog op de natuurlijke manier kinderen krijgen later, want ik heb namelijk besloten om volledig suikervrij te gaan eten (m.u.v. fruitsuikers en eventuele suikervervangers met een lage G.I.). Dat zou de situatie namelijk kunnen verbeteren en er zijn veel succesverhalen over te vinden. Ook kan suikervrij eten bij PCOS helpen voor vermindering van angsten en depressieve neigingen. Ten opzichte van vrouwen die geen PCOS hebben komen depressies 4 keer zo vaak voor en angstklachten komen 6 keer zo vaak voor. Aangezien ik met die twee aspecten afgelopen jaar (lichtjes) kennis heb gemaakt, ben ik ook heel erg benieuwd naar een eventuele verandering daarin.

Toen ik dat inzicht kreeg en me een voorstelling maakte van een leven zonder suiker ging mijn eerste gedachte naar mijn werk. Naar mijn serie Proefwerk, om precies te zijn. Nog nooit had ik een serie die zo succesvol was. Vrijwel elke aflevering is over de 100.000 views gegaan, wat voor mij echt een heleboel is. Vandaar dat Proefwerk ook binnen mijn werk hetgeen was dat het meeste geld opleverde. Aan de ene kant is het dus erg logisch dat ik daar gelijk aan moest denken, maar aan de andere kant haatte ik mezelf eventjes.

Het was gezondheid versus werk. Toekomstdroom versus geld. Al eerder maakte ik een carrièremove die me niet per se financieel hielp, namelijk het stoppen met gebruiken van cosmetica die op dieren getest wordt. Ik verloor een paar van mijn belangrijkste adverteerders, maar ik werd er zelf wel een stuk gelukkiger van op gebied van principes en hoe ik kijk naar de wereld. Vandaar dat ik ook snel besloot dat de cijfers me in deze zin niet in de weg mochten staan. Toch bleef het knagen en opeens werd ik geconfronteerd met het meest onzekere van wat ik doe: alles is afhankelijk van mijn publiek. En natuurlijk heb ik een vaste kern die ontzettend trouw is en me waarschijnlijk nog zal supporten wanneer ik in elke video een broodje met kaas eet zonder iets te zeggen, maar met alleen die mensen ga ik het helaas niet redden als ik dit wil blijven doen als fulltime werk.

Ik ben niet een extreme optimist, maar ik ben gelukkig ook geen pessimist. Ik ging daarom ook weer direct op zoek naar manieren waarop ik alsnog een grote groep mensen kan aanspreken, maar wel dingen kan doen die passen bij mij en vooral passen in het leven dat ik nu leid. Een leven waarin ook muziek een steeds grotere rol aanneemt, een leven waarin ik er steeds meer achter kom dat ik niet naar mezelf wil kijken en ontevreden wil zijn met wat ik daar zie. Er kwamen twee series in me op waar ik me nu heel veilig bij voel en waarvan ik denk dat het zowel kan werken voor die vaste kern, als iemand die toevallig voorbij surft op YouTube. Ik hoop het maar. Ik denk het wel. Als ik er blij van word, zijn er ongetwijfeld mensen die dat ook hebben.

Interessant wel, hoor. Cijfers.

Personal

• de tijd gaat zo snel •

23 november 2016
de tijd gaat zo snel

Over een week is het december. Ik weet niet of ik het per definitie erg vind, maar ik vind het wel bizar dat het net is alsof ik met mijn ogen heb geknipperd en er een half jaar voorbij is gegaan. Zes maanden geleden kwam mijn single met Polska uit en de maanden die erna kwamen voelen eigenlijk nog het meeste als een droom waar ik nog steeds niet uit ben ontwaakt. Er gebeurt zo veel leuks, en tegelijkertijd pesten mijn hersenen me en vertellen ze me dat er genoeg is om me zorgen over te maken.

Lees meer