Categorie

Geen categorie

• dakraam •

12 november 2016

had ik maar een dakraam
voor de slapeloze nachten
en de wirwar aan gedachten
die ik niet kon weerstaan

kreeg ik maar een raam erbij
dan sloot ik nu een pact
had ik tenminste nog contact
met de sterren boven mij

• thuis •

28 september 2016

het duurt zo lang en voelt zo leeg, in dit witte appartement
waar ik bovenburen stampen hoor en schreeuwen als het moet
waar de vogeltjes me niet wakker fluiten
en de muggen me niet wakker zoemen
het duurt zo lang en voelt zo leeg
behalve wanneer jij er bent

– – –

Ik woon al meer dan anderhalf jaar in Amsterdam. De tijd gaat zo snel en toch heb ik ook het idee dat er zo veel veranderd is. Ik ben veranderd, wij zijn veranderd. Gelukkig maar, want stil staan is ook niet fijn. Gelukkig maar, want anders voelde ik me nog steeds niet thuis in dit huis. Het duurde lang voor mij om te wennen aan de nieuwe omgeving, terwijl ik hierheen kwam met het idee dat ik een echt stadsmeisje zou gaan worden. Dat viel tegen. En toch voelt deze grote stad ook steeds meer als thuis.

Lees meer

• de bladzijde omslaan •

15 september 2016


acda & de munnik
alles gaat voorbij, maar eerst genieten we ervan

Jullie weten net zo goed als ik dat mijn blog niet meer is wat het vroeger was. Ik heb de afgelopen paar weken zo gerommeld met een constructie vinden waarop het zowel voor mij te combineren was met alle werkzaamheden die ik op het moment heb én ook voor jullie leuk zou zijn. Met een beetje houvast naar vroeger, maar met al wel een flinke verandering in de content. Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik met mijn blog het beste kan doen wat ik het aller moeilijkste in het  leven vind: loslaten.

Voordat je schrikt: dat betekent niet hetzelfde als stoppen. Het betekent wel dat ik mijn blog los van verplichting ga zien.

Toen ik in januari 2009 mijn eerste artikel typte en geen idee had van wie het allemaal zou gaan lezen, ging er een wereld voor me open. Een paar maanden later plaatste ik mijn eerste video op YouTube en het begin van mijn carrière was daar. Dat wist ik toen natuurlijk nog niet en soms zou ik willen dat ik mezelf nog een beetje kon verliezen in de onwetendheid van toen. Toen ik enkel artikelen plaatste wanneer ik er tijd en zin in had, ik me niet zo druk maakte om hoeveel kijkers het zou trekken en er meer plezier in had, omdat ik iets nieuws had gevonden waar ik mijn energie volledig in kon stoppen. Als hobby omslaat naar werk lever je een beetje van die vrijheid in. Met de beslissing om geen andere baan te zoeken naast mijn activiteiten op het internet moest ik me wel zorgen gaan maken over views en hits, want diezelfde views betalen mijn huur. Die verandering in mentaliteit is in principe ook helemaal niet zo erg. Ik heb nog steeds ontzettend veel plezier in wat ik doe, maar juist met dat enthousiasme vorm ik vaak struikelblokken voor mezelf. Mijn blog is al een hele tijd geen onderdeel meer van mijn carrière. Ik verdien niets aan de artikelen die ik schrijf, omdat de meeste adverteerders op dit moment meer zien in YouTube. Dat vind ik eigenlijk wel een lekker gevoel, omdat het op die manier een hele pure plek kan zijn voor mijn gedachten en verhalen.

Het hangt alleen niet samen met de verplichting die ik nog altijd naar deze blog toe voelde. Het voelde alsof ik het de blog en jullie verschuldigd was om artikelen te plaatsen, mijn video’s hier te delen en het wekelijkse foto overzicht in stand te houden. Maar eerlijk, nu ik dit artikel schrijf gaat er een enorme last van mijn schouders af vallen. De weekoverzichten waren al een hele tijd afgeraffeld, doordat het eigenlijk niet meer in mijn schema past. Video’s plaatste ik vaak pas een paar dagen later op de blog, omdat het niet meer in mijn systeem zit om dat te doen. De blog bijhouden op de manier waarop ik het de afgelopen maanden heb gedaan voelde meer als een ‘moetje’ dan leuk. Het is totaal onnodig en niet logisch om mezelf die druk op te leggen, vandaar deze beslissing. Eindelijk, na maanden zweven en tobben over hoe ik dit moest aanpakken.

Zoals ik al zei: loslaten betekent iets heel anders dan stoppen. De keren dat ik namelijk artikelen maak uit spontaniteit, of omdat ik trots ben op de foto’s die ik maakte, geven me namelijk wel een heleboel energie. Dan komt die drang om te delen weer naar boven. En daarom zou ik daar de constructie van mijn blog graag op baseren: spontaniteit en passie. Ik ben hoe dan ook altijd bezig met maken, op welke manier dan ook. Jullie hebben de afgelopen weken kunnen zien dat mijn liefde voor fotografie weer rustig naar boven is gedreven en dat zal een groot onderdeel zijn van wat ik hier wil delen. Ook vind ik het nog steeds leuk om gedichtjes door te plaatsen, die eerst alleen in de notities van mijn telefoon stonden. Als je een idee wilt krijgen van de constructie die ik bedoel, dan raad ik je aan om eens op Lauresque, Paper Boats of Lemon Tierres te kijken. Dat zijn namelijk drie blogs die ik fantastisch vind en precies op deze manier werken. Ze hebben geen vast schema, maar leveren wel altijd de beste kwaliteit wanneer ze iets plaatsen. Daar wil ik ook heel graag voor gaan.

In feite vraag ik aan jullie niets anders dan begrip. Ik weet dat er lezers zijn die nog steeds hoopten op de dag dat de dagelijkse artikelen terug zouden komen, maar ik kan voor nu zeggen dat dat niet gaat gebeuren. Mocht je om die reden mijn blog niet meer bezoeken, begrijp ik dat volledig. Als je het nog wel leuk vind om zo nu en dan mijn gedachtenwereld te volgen en fotografie te zien, dan kan je om de zoveel tijd mijn URL intikken, of me volgen op Bloglovin’ (dan krijg je het namelijk op je homepage te zien als ik iets heb gepost). Op deze blog zal ik niet meer standaard mijn video’s doorplaatsen of elke zondag een weekoverzicht opstellen. Maar als ik daar wel de behoefte toe voel, dan natuurlijk wel.

Het maakt me bijna emotioneel, omdat de liefde voor mijn blog nog steeds zo diep zit. Deze website is het begin geweest van alles wat zich nu in mijn leven afspeelt. Ik wil jullie daar enorm voor bedanken. Maar dit is natuurlijk geen afscheid, het is enkel een nieuw hoofdstuk dat begint. Na 7,5 jaar voelt het stiekem ook best fris om een bladzijde om te slaan.

• twenty one •

2 september 2016

Vandaag ben ik een week 21. Ik heb me ongetwijfeld al jaren niet meer zo jarig gevoeld. Eigenlijk voelden verjaardagen, sinds ik geen kind meer ben, een beetje misplaatst. Met een nasmaak van teleurstelling, omdat het niet meer zoals vroeger is. Toen ik klein was moest ik op mijn verjaardag bovenaan de trap wachten, totdat ik naar beneden mocht komen. En als ik dan de woonkamer in kwam, stonden er cadeautjes, slingers en verjaardagsliedjes op me te wachten. Ik voelde me de hele dag onoverwinnelijk en trots, dat ik weer een jaar ouder was geworden. Jarig zijn als je volwassen bent voelt anders, ook al ben ik nog kind genoeg met mijn feestjes met thema’s en versiersels. Toch was dit jaar even wat anders.

Lees meer