All Posts By

Teske

Personal

IK GA OP TOUR!

3 oktober 2017

Ongeveer een jaar geleden stond ik voor het eerst met mijn eigen show in TivoliVredenburg in Utrecht en vandaag ben ik ULTRA BLIJ, want ik mag mijn allereerste clubtour aankondigen. Zeven shows, in zeven verschillende steden in Nederland. December wordt een feestje en ik hoop dat ik het met jou mag vieren, want ik kan niet wachten om mijn meest persoonlijke werk tot nu toe met jullie te delen. Een show, alsof het in je huiskamer plaatsvindt (met trouwens ECHT de mogelijkheid dat er een concert in je huiskamer wordt georganiseerd, maar check daarvoor de video).

Check hier alle tourdata en koop je tickets!

P.S. ik ben de laatste tijd opeens weer allemaal ideeën voor blogposts in mijn telefoon notities aan het zetten – ik mis het schrijven!

Personal

de verleiding van negativiteit

29 juli 2017

Soms wil ik schreeuwen. Ik kan de laatste keer dat ik hardop heb geschreeuwd niet meer herinneren, omdat ik boosheid eigenlijk niet zo goed kan uiten. In het echt dan, want als het gaat om woorden die ik kan opschrijven of typen dan kan ik woedend krijsen tot ik erbij neer val. Iedereen kent hem of haar wel: ‘de boze twitteraar/facebooker’. Zo iemand die passief-agressief berichten de wereld in slingert over hoe veel er mis is met iets. Zo volg ik op Twitter meerdere dierenactivisten die mijn timeline vaak vullen met verschrikkelijke dingen die er gebeuren in de vee-industrie. Ik ben het eens met die tweets, maar veel vrolijker maakt het mijn dag niet. Aan de andere kant heb ik ongetwijfeld iemand in mijn facebook timeline die er om de zoveel tijd een racistische steek uit gooit. Wederom negativiteit, waar ik alles behalve blij van word. Het is zo makkelijk om, wanneer je boosheid voelt, het de lege ruimte van het internet in te gooien. Niemand die je een weerwoord geeft, in ieder geval niet eentje die je kan horen, en als je geluk hebt kan je je ook nog eens verschuilen achter de anonimiteit van een profielfoto van een hond, een landschap of bloem. Boze twitteraars of facebookers kennen we allemaal en hoewel we het wellicht soms met ze eens zijn, worden we er met z’n allen niet gezelliger of gelukkiger van.

Af en toe moet ik enorm mijn best doen om niet te veranderen in de boze twitteraar. Je zal mij in het echte leven niet horen preken over dierenleed, als je mij er niet naar vraagt. Ik ben niet de soort dierenliefhebber die je gaat vertellen wat voor lief kalfje je op je bord hebt liggen. Ik geloof er heilig in dat je met negatieve aandacht geen doel bereikt. Ik probeer juist altijd het tegendeel te bewijzen, als iemand me aanziet voor de ‘vervelende vegetariër’. En natuurlijk is iedereen in mijn ideale wereld respectvol naar dieren toe, maar ik ben ook snugger genoeg om te bedenken dat je niet voor een ander kan beslissen en dat niet iedereen hetzelfde over een onderwerp kan denken. Ik maak soms keuzes waar anderen het niet mee eens zijn en ik vind het dan heel vervelend als iemand me daarin probeert om te praten, dus ik vind dat ik dat ook niet andersom mag doen. Mijn voornemen, elke keer wanneer iemand me vraagt naar mijn levensstijl op dat gebied, is op een positieve manier uitleggen hoe ik daar ben gekomen en hoe fijn, makkelijk en eerlijk het voelt.

En waarom ben ik dan toch zo vaak dichtbij bij het plaatsen van een hele boze tweet? Als je me volgt op social media, heb je me ongetwijfeld wel iets zien zeggen over de vee-industrie of ander dierenleed. Ik zal ook niet zeggen dat ik dat soort dingen nooit plaats. Wat je niet ziet, zijn de keren waarop ik secondes verwijderd was van het plaatsen van een bericht en het niet heb gedaan. Tweets die ongetwijfeld slechter geformuleerd waren, de een nog woedender dan de ander en waar niemands’ dag zonniger van was geworden. Sure, ik zal een aantal medestanders hebben gehad, maar voor de meeste mensen had ik eruit gezien als het doorsnee, boze dierengekkie. En terecht. Dat snap ik helemaal. Het is alles wat ik niet wil zijn en toch kom ik er heel vaak gevaarlijk dichtbij. Ben ik dan zo boos dat ik mijn beheersing zo snel verlies? Of hoop ik dat anderen het lezen en per direct beslissen te kappen met meedoen aan iets waar ik het persoonlijk niet mee eens ben? Ik weet wel dat ik de harde weg nodig had om in te zien wat ik nu zie, maar dat zocht ik zelf op, in plaats van dat ik er door iemand op een pusherige manier mee werd geconfronteerd. Met alle vragen die ik mezelf hierover stel kom ik terug bij de conclusie dat wat ik doe onnodige negativiteit verspreid, terwijl er daarvan al zo veel is in de wereld en zéker op social media.

Dus dat. Het is een tegenstrijdigheid in mijn hoofd die me heel moeilijk verlaat. En waar ik ongetwijfeld nog meerdere keren aan toe zal geven en boos door zal tweeten over de verschrikkingen in de wereld. Ik ben compleet pro-positiviteit, maar net als iedereen is bij mij verleiding ook aanwezig. Maar ik probeer veel liever zo veel mogelijk misselijkmakend schattige dierenfilmpjes te delen. Bereid je daar maar op voor, want ik begin nu.

Hier is de eerste:

En nog eentje, omdat hij zo leuk is:

Personal

vragen aan de liefde

10 april 2017

afgelopen vrijdag had ik mijn show in Paradiso en ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat het een van de mooiste dagen van mijn leven was. Ik ben zo dankbaar voor iedereen die is komen kijken en ervoor zorgde dat ik me ontspannen voelde en daardoor de show kon geven die ik wilde geven. Ook ben ik dankbaar dat, op het moment dat ik een van mijn gedichten voorlas, de zaal muisstil was. Het is nogal kwetsbaar, zo’n gedicht delen met een zaal van 1500 mensen, maar door de goede sfeer heb ik er geen moment spijt van gehad. Het leek me mooi om hem ook nog even hier te plaatsen, aangezien ik dat met meer van mijn gedichtjes heb gedaan. Vaak blijven ze in de notities van mijn mobiel staan, maar deze mag online. Bij deze.

hoe kan ik geven
of troosten, of zien
wat nodig is om
ook maar even
aan te raken
wat jij verdient

wanneer mijn hoofd
zich weer vol laat lopen
met wankeling
en hindernis
de scherpte haast
vertroebeld
ik niet meer zie
wat helder is

hoe kan ik
de ruimte bieden
aan wat jij voelt
en denkt
op dagen dat ik
al het liefst
mijn eigen lijf
was uitgerend

hoe neem ik op
wanneer je me
vertelt hoe mooi ik ben
op het moment
dat spiegelbeeld
niets meer is
dan iets onbekends

hoe kan ik duiken
en graven, en zoeken
in het diepste
van jouw brein
als ik niet weet
wat ik moet doen
om compleet te zijn

Personal

• coaching deel twee •

12 februari 2017

Later deze week werd volgende week. Maar hier de beloofde blogpost.

Het is alweer even geleden dat ik jullie vertelde over mijn coachingsessies bij GORTcoaching. Zij boden mij een kennismakingsgesprek aan, plus drie sessies met een coach naar keuze. Ik vond een hele leuke coach in Amsterdam (maar je kan eigenlijk in heel veel plekken in Nederland terecht) en het inmiddels heb ik de sessies achter de rug. Ze vonden plaats rondom mijn shows in TivoliVredenburg en dat was wel heel fijn, want op die manier had ik steun aan de goede gesprekken die ik met mijn coach voerde. Ik kwam bij haar met een aantal thema’s: de balans tussen werk en privé, het altijd ‘aan’ staan en mijn uitstelgedrag. Drie sessies is natuurlijk kort en ik moet eerlijk zeggen dat vooral het ‘aan’ staan de boventoon was in de weken dat ik bij haar kwam, dus dat is ook eigenlijk waar we aan hebben gewerkt.

Waar we samen al snel op stuitten is dat er een soort tegenstrijdigheid in mij schuilt. Aan de ene kant wil en durf ik veel, heb ik grootse dromen en ambities. Aan de andere kant is er dat stemmetje dat me naar beneden praat, ervoor zorgt dat ik zorgen om alles heb en wil dat mijn zenuwen de overhand krijgen. Naar aanleiding daarvan liet ze me als eerste oefening een bus tekenen. Een bus? Ja, een bus. Vervolgens vroeg ze me de bus te zien als mij als mens (of mijn hersenen, hoe je het wil bekijken) en de passagiers op die bus erin te tekenen. Een abstracte opdracht, maar gek genoeg wist ik gelijk wat ik moest maken. Aan het stuur kwam een leeuw (passie/vuur), achterin de bus een muis (angst/onzekerheid). Daar tussenin een meisje dat heel boos kijkt (de stem die mij nooit goed genoeg vindt en boos wordt als ik wat fout doe) en een meisje dat eerder zielig en vermoeid kijkt (de stem die me vertelt dat het teveel is). Tot slot heb ik bovenop de bus nog een vlinder getekend en die staat voor de stem die het altijd iedereen naar zijn of haar zin wil maken. Het stemmetje dat bij elke keuze die ik maak zich afvraagt wat een ander ervan zou vinden. Het was zo bijzonder om na het tekenen die bus op papier te zien. Het ging super snel, ik had op een of andere manier gelijk door wat er allemaal in de bus moest zitten en het was daardoor ook heel duidelijk voor mezelf. Ik wist wel dat het druk was in mijn hoofd, maar ik had er nog nooit zo’n beeld bij gehad.


We deden niet alleen maar oefeningen tijdens de sessies zelf. Mijn coach stuurde me ook wel eens oefeningen na om thuis te doen, afgesteld op waar we over hadden gepraat of wat ik precies nodig had in die situatie. Een daarvan was bijvoorbeeld de ankeroefening, waarbij je een handeling koppelt aan een prettige stemming. Ook deed ik een test om erachter te komen of ik HSP ben (jup) en een ander die ging over mijn omgang met mijn agenda en de gerichtheid op urgentie. Van beide testen wist ik van tevoren stiekem het antwoord al, maar het was toch fijn om een soort bevestiging te hebben op wat ik zelf al verwachtte.

Opdracht 1

Deze oefening laat ik jullie graag zien, omdat ik met deze nog het meest bezig ben de laatste tijd. In eerste instantie zag deze cirkel er heel anders uit toen ik hem tekende. Mijn coach vroeg me namelijk een cirkel op te delen in alles wat een rol speelt in mijn leven. De eerste keer dat ik dat deed tijdens de sessie bestond bijna driekwart uit carrière en de rest uit familie/vrienden/thuis/hobby. De eerste vraag die me toen stelde was: ‘En waar ben jij zelf?’. Daar moest ik even over nadenken. Ik had er helemaal niet over nagedacht dat ik zelf ook nog een plekje in de cirkel moest krijgen en dat gaf eigenlijk al genoeg aan. In de sessie die daarop volgde moest ik een versie van de cirkel meenemen die mijn ideale situatie aangaf. Dat is de cirkel die je hierboven ziet.

Een kwart voor familie/vrienden/thuis, een kwart voor mijn carrière en een helft voor mijzelf. En die vijftig procent voor mijzelf bestaat dan uit gezondheid, ontspanning en zelfontwikkeling. Ook staan er wat aantekeningen bij. Een paar zijn vanzelfsprekend, maar twee wil ik even toelichten.

Bewuste uit-momenten (maar hoe?)

Dit is nog een vraagstuk. Ik heb veel gepraat over het gevoel van constant ‘aan’ staan, alsof mijn brein nooit eventjes pauze neemt. Vandaar dat ik meer bewuste uit-momenten wil plannen. Dat zie je hieronder ook in een voorbeeld van mijn agenda. Momenten waarop ik niet bezig ben met werk, wat anderen nodig hebben, wat ik allemaal op social media wil plaatsen, wat ik morgen moet doen en wat ik gisteren ben vergeten. Heel eerlijk: het lukt me nog niet zo goed. Maar ik ben wel steeds vaker niet aan het werk ’s avonds. Soms nog wel, maar het is een begin

1/2x per week familie/vrienden want: zuigt energie

Deze wil ik ook even toelichten, want zo klinkt het net alsof ik nooit energie krijg van ontmoetingen met familie of vrienden. Dat is niet zo, maar feit is wel dat ik gevoelig ben voor stemmingen en vaak de stemming van anderen overneem. Daardoor kosten sociale events me vaak veel energie. Ik vind het ontzéttend leuk om af te spreken, maar zo nu en dan sla ik eventjes door. Dan heb ik bijvoorbeeld in een week drie etentjes én ga ik een hele dag naar iemand toe om te filmen en chillen. Vervolgens zit ik het hele weekend bij familie. Vandaar de beslissing: 1/2 keer per week sociale events. En dat gaat best goed.

Opdracht 2

Zoals je kan zien heb ik in drie sessies toch meer geleerd en gedaan dan je zou verwachten. Ik had nog langer door kunnen gaan met mijn coach, maar ik heb ervoor gekozen om dat op dit punt niet te doen. Heel eerlijk gezegd merkte ik rond Tivoli dat er nog wat dingen in mijn brein dieper zaten dan ik dacht en kwam ik tot de conclusie dat ik beter eerst weer naar therapie kon, omdat coaching nou eenmaal een stuk praktischer is. Nu ik dit schrijf midden december weet ik eventjes niet wat ik wil. Het gaat op dit moment goed met me, maar als ik kijk naar hoe vlak en somber ik me voelde voor en vooral ná Tivoli denk ik wel dat het goed is om nog te zoeken naar een psychotherapeut die me meer inzicht kan bieden in waar dat vandaan komt.

^ zoals je hierboven kan lezen heb ik dit dus midden december geschreven. Inmiddels zijn we 1,5 maand verder en het gaat erg goed met me op het moment. Ik leer met de dag en ik zou niet zeggen dat ik geen sombere neigingen meer heb, maar ik weet wel een stuk beter hoe ik met mezelf om moet gaan op dat soort momenten: minder druk op mezelf leggen. Het blijft natuurlijk een leerproces :)


In ieder geval hebben deze sessies door GORTcoaching me echt goed gedaan en heb ik dingen geleerd waar ik nog steeds mee bezig ben. Daar ben ik dus super dankbaar voor! Het is zeker een van de meest bijzondere samenwerkingen die ik ooit heb gehad. Mocht je benieuwd zijn geworden: je kan een gratis oriëntatiegesprek inplannen bij GORTcoaching en als je dan na het gesprek start met coaching en mailt naar [email protected] dat je via mij bent gekomen, dan hebben ze een cadeautje voor je. Altijd een leuk extraatje!