Personal

de verleiding van negativiteit

29 juli 2017

Soms wil ik schreeuwen. Ik kan de laatste keer dat ik hardop heb geschreeuwd niet meer herinneren, omdat ik boosheid eigenlijk niet zo goed kan uiten. In het echt dan, want als het gaat om woorden die ik kan opschrijven of typen dan kan ik woedend krijsen tot ik erbij neer val. Iedereen kent hem of haar wel: ‘de boze twitteraar/facebooker’. Zo iemand die passief-agressief berichten de wereld in slingert over hoe veel er mis is met iets. Zo volg ik op Twitter meerdere dierenactivisten die mijn timeline vaak vullen met verschrikkelijke dingen die er gebeuren in de vee-industrie. Ik ben het eens met die tweets, maar veel vrolijker maakt het mijn dag niet. Aan de andere kant heb ik ongetwijfeld iemand in mijn facebook timeline die er om de zoveel tijd een racistische steek uit gooit. Wederom negativiteit, waar ik alles behalve blij van word. Het is zo makkelijk om, wanneer je boosheid voelt, het de lege ruimte van het internet in te gooien. Niemand die je een weerwoord geeft, in ieder geval niet eentje die je kan horen, en als je geluk hebt kan je je ook nog eens verschuilen achter de anonimiteit van een profielfoto van een hond, een landschap of bloem. Boze twitteraars of facebookers kennen we allemaal en hoewel we het wellicht soms met ze eens zijn, worden we er met z’n allen niet gezelliger of gelukkiger van.

Af en toe moet ik enorm mijn best doen om niet te veranderen in de boze twitteraar. Je zal mij in het echte leven niet horen preken over dierenleed, als je mij er niet naar vraagt. Ik ben niet de soort dierenliefhebber die je gaat vertellen wat voor lief kalfje je op je bord hebt liggen. Ik geloof er heilig in dat je met negatieve aandacht geen doel bereikt. Ik probeer juist altijd het tegendeel te bewijzen, als iemand me aanziet voor de ‘vervelende vegetariër’. En natuurlijk is iedereen in mijn ideale wereld respectvol naar dieren toe, maar ik ben ook snugger genoeg om te bedenken dat je niet voor een ander kan beslissen en dat niet iedereen hetzelfde over een onderwerp kan denken. Ik maak soms keuzes waar anderen het niet mee eens zijn en ik vind het dan heel vervelend als iemand me daarin probeert om te praten, dus ik vind dat ik dat ook niet andersom mag doen. Mijn voornemen, elke keer wanneer iemand me vraagt naar mijn levensstijl op dat gebied, is op een positieve manier uitleggen hoe ik daar ben gekomen en hoe fijn, makkelijk en eerlijk het voelt.

En waarom ben ik dan toch zo vaak dichtbij bij het plaatsen van een hele boze tweet? Als je me volgt op social media, heb je me ongetwijfeld wel iets zien zeggen over de vee-industrie of ander dierenleed. Ik zal ook niet zeggen dat ik dat soort dingen nooit plaats. Wat je niet ziet, zijn de keren waarop ik secondes verwijderd was van het plaatsen van een bericht en het niet heb gedaan. Tweets die ongetwijfeld slechter geformuleerd waren, de een nog woedender dan de ander en waar niemands’ dag zonniger van was geworden. Sure, ik zal een aantal medestanders hebben gehad, maar voor de meeste mensen had ik eruit gezien als het doorsnee, boze dierengekkie. En terecht. Dat snap ik helemaal. Het is alles wat ik niet wil zijn en toch kom ik er heel vaak gevaarlijk dichtbij. Ben ik dan zo boos dat ik mijn beheersing zo snel verlies? Of hoop ik dat anderen het lezen en per direct beslissen te kappen met meedoen aan iets waar ik het persoonlijk niet mee eens ben? Ik weet wel dat ik de harde weg nodig had om in te zien wat ik nu zie, maar dat zocht ik zelf op, in plaats van dat ik er door iemand op een pusherige manier mee werd geconfronteerd. Met alle vragen die ik mezelf hierover stel kom ik terug bij de conclusie dat wat ik doe onnodige negativiteit verspreid, terwijl er daarvan al zo veel is in de wereld en zéker op social media.

Dus dat. Het is een tegenstrijdigheid in mijn hoofd die me heel moeilijk verlaat. En waar ik ongetwijfeld nog meerdere keren aan toe zal geven en boos door zal tweeten over de verschrikkingen in de wereld. Ik ben compleet pro-positiviteit, maar net als iedereen is bij mij verleiding ook aanwezig. Maar ik probeer veel liever zo veel mogelijk misselijkmakend schattige dierenfilmpjes te delen. Bereid je daar maar op voor, want ik begin nu.

Hier is de eerste:

En nog eentje, omdat hij zo leuk is:

Dit vind je vast ook wel leuk

9 reacties

  • Antwoorden Lolu 4 augustus 2017 om 00:24

    Waar ik enorm verdrietig van word is de realisatie dat je maar mee moet doen met de dingen waar je niet achterstaat in deze maatschappij. Steeds weer worden normen en waarden bij elkaar op de proef gesteld. Iedere keer moet je als persoon aanzien hoe je haast verplicht bent om mee te doen met de massa, terwijl je dat niet wilt. Als streng vegetariër voel ik me vaak genoeg enorm egoïstisch dat ik wel de pil slik, maar geen vlees eet. Als persoon die heel hard heeft moeten huilen om de beelden in Bangladesh voel ik me slecht als ik dan toch echt een broek voor mijn werk moet kopen en als persoon voel ik me soms enorm leeg als ik me bedenk dat er onschuldige mensen doodgaan in gevechten en oorlogen en mooeten overleven terwijl ik vriendelijk aan de twee dames op het terras vraag of ze nog een wijntje lusten.

    Het is zo fucked up soms, deze wereld. Hoe erg we het met z’n alle op onze manier verder de diepte in gooien. Het is een wereld van leven en overleven, inplaats van leven en laten leven.

    Maar ergens, heel diep, vind ik het mooi te zien hoe ik merk dat er steeds meer ziijn die zich hetzelfde voelen hierover. Het geeft me hoop in mens en leven. Wie weet komen we er ooit wel. In mijn perfecte wereld leven we in een samenleving waar iedereen elkaar en de wereld respecteert, zoals in Pocahontas gebeurde. Het geven en nemen, gelijkwaardig, dat zou mooi zijn.

  • Antwoorden Maya 1 augustus 2017 om 18:25

    Ik snap het helemaal dat je het eruit wilt gooien, maar zoals je zegt: jouw boosheid gaat andere mensen niet helpen. Ik gebruik altijd een journal om mijn gevoelens te uiten en vooral om ze los te laten (ik wil wedden dat jij ook nog wel een leeg notitieboekje hebt ;)).

  • Antwoorden Lynn 31 juli 2017 om 21:38

    ik hou ook zo erg van die schattige dieren filmpjes. ik heb sinds kort twee skinny guinea pigs (oftewel twee naakte cavia’s). in de tijd dat ik ze kreeg heb ik een super leuk account ontdekt namelijk @ludwik_guinea_pig op instagram. toen ik dat account zag wou ik dat ook gaan doen! ik wou ook mensen blij maken. En nu vind ik de foto’s maken en bewerken echt super leuk. ik hou er zo van om mensen blij te maken. al krijg ik soms wel reacties dat mensen ze niet leuk vinden maar ja eigenlijk hoort dat erbij. Nu ik dat ben gaan doen ben ik zo blij. heel mooi gezegd Teske! <3 (Mijn account heet @justthenakedtruth op instagram)

  • Antwoorden Silkeblogs 31 juli 2017 om 11:20

    Heel mooi artikel!

  • Antwoorden Lynn 31 juli 2017 om 11:03

    wauw mooi gezegd
    en die dierenfilmpjes zijn altijd zo schattig <3

  • Antwoorden Flor Laurens 30 juli 2017 om 19:06

    Ooooh wat een lieve filmpjes, Ik snap je gevoel helemaal..
    Maar nu ik zo naar de té schattige filmpjes kijk.. wie wil deze lieverds in vredesnaam nog pijn doen?

  • Antwoorden Ambers Things 30 juli 2017 om 18:54

    Wauw, ik voel mezelf ook al een tijdje zo, al weet ik nooit zo goed hoe ik het moet verwoorden. Dat heb jij dus nu echt prachtig gedaan.
    Kus ,
    Amber
    PS. Die filmpjes zijn te cute!

  • Antwoorden Indy 30 juli 2017 om 14:42

    Zo mooi verwoord, PROUD 💖

  • Antwoorden Ellen 29 juli 2017 om 23:40

    Lieve Teske,
    Ik begrijp de tegenstrijdigheid waar je mee worstelt heel goed.
    Hoe jij hiermee omgaat heeft een veel krachtiger uitwerking dan negativiteit.
    Mooi verwoord, ik ben trots op je. <3

  • Reageer