Geen categorie Personal

• thuis •

28 september 2016

het duurt zo lang en voelt zo leeg, in dit witte appartement
waar ik bovenburen stampen hoor en schreeuwen als het moet
waar de vogeltjes me niet wakker fluiten
en de muggen me niet wakker zoemen
het duurt zo lang en voelt zo leeg
behalve wanneer jij er bent

– – –

Ik woon al meer dan anderhalf jaar in Amsterdam. De tijd gaat zo snel en toch heb ik ook het idee dat er zo veel veranderd is. Ik ben veranderd, wij zijn veranderd. Gelukkig maar, want stil staan is ook niet fijn. Gelukkig maar, want anders voelde ik me nog steeds niet thuis in dit huis. Het duurde lang voor mij om te wennen aan de nieuwe omgeving, terwijl ik hierheen kwam met het idee dat ik een echt stadsmeisje zou gaan worden. Dat viel tegen. En toch voelt deze grote stad ook steeds meer als thuis.

Als je niet weet van mijn vorige woonsituatie, zal ik even een klein beeld voor je schetsen. Stel je een huis voor, omringd door water en weiland. Waar buiten de vogels en insecten regeren en het om de zoveel weken ruikt naar mest. Schoon gras voor onder je voeten in overvloed. De mogelijkheid om direct naar buiten te gaan als de zon schijnt, zonder het idee te hebben dat je je huis verlaat. De kat die al dertien jaar mee gaat en bij je komt kroelen, wanneer je in zicht bent. Harde muziek draaien is geen enkel probleem, want je woont vrijstaand. Fietsen naar de dichtstbijzijnde bushalte duurt tien minuten. Een oud gebouw, al tegen de honderd jaar geleden op de grond neergezet.

Dan nu op naar mijn huidige woonsituatie: een moderne blokkendoos met witte muren en plafonds. Middenin de grootste stad van Nederland, waar jaarlijks miljoenen mensen op af komen. Grote ramen, maar geen balkon. Een stap buiten de deur staat gelijk aan je onderdompelen in een mensenmassa. In mijn buurt enkel duiven en meeuwen, in huis af en toe een verdwaald papiervisje. Kinderen die spelen op de gang en stampen op de vloer. Maar tegelijkertijd ook het grootste aanbod in winkels, restaurants en carrièremogelijkheden. Openbaar vervoer tot je erbij neervalt. Leuke mensen op loopafstand.

Het is nogal een wereld van verschil, dat is zeker. En als ik het zo op een rij zet komt het wonen in Amsterdam niet echt positief uit de verf. Dat is echter onzin, want ik heb het hier inmiddels enorm naar mijn zin. De start was lastig, want als je je ergens niet thuis voelt, is dat niet echt een comfortabel gevoel. Nog steeds voelt het huis van mijn ouders nog meer als thuis, maar ik betwijfel of dat ooit gaat veranderen. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik een huis pas echt als een thuis ga zien, als ik zelf kinderen heb. Omdat ik thuis relateer aan het omringd zijn door een gezin. Wij waren altijd met z’n zessen thuis, dus met z’n tweeën zijn is rustig. Al ben ik wel heel blij dat ik met Mert woon, want als ik alleen zou wonen zou ik dit gevoel van thuis waarschijnlijk nog minder hebben gehad.

Zoals ik al zei, inmiddels voelt Amsterdam ook als thuis. Op een andere manier, dat wel, maar het voelt gelukkig niet meer alsof ik ergens aan het logeren ben. Alsof ik morgen weer naar mijn eigen vertrouwde bed ga en de sleutel teruggeef aan de rechtmatige eigenaar van dit appartement. Amsterdam voelt op een andere manier als thuis. Op de manier dat ik een trots gevoel krijg, als ik iemand de weg kan wijzen in deze stad. Of op de manier dat ik steeds meer mensen begin te leren kennen die hier ook wonen. Dat ik toegeef aan de gekke, snelle levensstijl die deze stad je brengt, maar tegelijkertijd ook blij ben met alle mogelijkheden op het gebied van yoga, ontspanning en coaching. Het gevoel van blijheid dat ik krijg, wanneer ik op een dag op meerdere plekken kan zijn, zonder dat ik uren kwijt ben aan reistijd.

Over een aantal jaar verhuis ik terug naar de natuur, dat weet ik heel zeker. Dan woon ik aan een bos, of bij het strand. Als ik maar mijn deur uit kan stappen en bomen, vogels en bloemen kan zien. Als ik maar een overvloed aan huisdieren kan hebben die ook heerlijk in de tuin kunnen rondscharrelen. Dan is mijn tuinhuisje mijn kantoor en studio en pluk ik kruiden uit mijn kruidentuin. Tot die tijd heb ik twee soorten thuis: de een die me rust en warmte brengt en de ander die me inspireert, prikkelt en volwassen maakt.

Waar voel jij je het meest thuis?

Dit vind je vast ook wel leuk

39 reacties

  • Antwoorden Lisette 26 oktober 2016 om 20:00

    Alweer echt een super goed artikel! De manier waarop jij alles beschrijft en opschrijft is zo knap! I love it :)

  • Antwoorden Elise 14 oktober 2016 om 12:29

    Ik blijf toch gewoon in Reeuwijk wonen…Centraal tussen alle steden en toch ook tussen het groen en het water! Maar idd dat openbaar vervoer….

  • Antwoorden Jessica 11 oktober 2016 om 14:56

    Knap staaltje schrijfwerk. Ik lees de nieuwe, volwassen Teske erg graag, moet ik toegeven.

  • Antwoorden Floor Daasvand 7 oktober 2016 om 16:05

    Ik woon nog steeds in een dorp en ik ben ook niet anders gewend dan dat. Nouja, oke ik heb een half jaar bij mijn zus in gewoond in Zaandam, aangezien ik stage liep in Amsterdam, maar ik was er dus eigenlijk alleen ’s avonds en in het weekend ging ik terug naar het dorp waar ik daadwerkelijk woon. Ook mijn vriend woont in een dorp en het zou best eens kunnen dat ik volgend jaar na mijn diplomering bij hem intrek. Dan verhuis ik dus van dorp naar dorp en ik verhuis naar een andere provincie, maar toch blijf ik in het noorden van Nederland, waar ik heel erg aan gehecht ben. Het is ook wel fijn, want merendeel van mijn familie en vrienden wonen in het noordelijke deel van Nederland en dan blijf ik daar tenminste een beetje bij in de buurt :)

  • Antwoorden Sophie 6 oktober 2016 om 20:46

    Ik ben ook verhuisd van het dorp naar de stad. Net als jij woonde ik tegenover een weiland, en achter ons huis lag de dijk. Inmiddels woon ik een maand in een studentenhuis boven de rivieren, aan de gracht in Utrecht en het is fantastisch. In plaats van drie kwartier met de fiets naar de middelbare school, loop ik in zes minuten naar de academie, en ’s avonds zijn er gewoon mensen op straat. Je bent anoniemer, maar door de huizen die op elkaar gedrukt staan in het centrum, hoor je iedereen en dat maakt het tot een samenzijn. :-)

  • Antwoorden Derpina 4 oktober 2016 om 00:23

    Ahh lief gedichtje. Het maakt niet uit waar je woont, als je grote liefde er maar bij is. Zo heurt ‘t.
    Ik voel me het meest thuis in Groningen (GRONINGEUH DE GEKSTEUHH EUHH ER GAAT NIKS BOVEN GRONINGEUHH). Nee, ontzettend toffe stad, maar eigenlijk voel ik me vooral thuis in Groningen vanwege mijn woonruimte. Het kleine stadje aan zee waar ik ben opgegroeid, daar voel ik me qua omgeving nog steeds het meest thuis. Maar het huis van mijn ouders (die daar nog steeds wonen) is nu slechts een logeeradres, terwijl mijn woonruimte in Groningen echt helemaal mijn thuis is. Ik heb dan ook het geluk dat ik in de stad woon, maar alsnog omringd ben door de natuur. Dat komt doordat ik op het water woon. Wel een aanrader voor jou ook trouwens; als je op een woonboot/ark/schip woont, kun je altijd de eendjes voeren vanuit je raam, zie je de vissen zwemmen wanneer het water wat helderder is, en kun je heerlijk naar het water staren. Ik heb geen idee wat zoiets zou kosten in Amsterdam, maar het lijkt me in ieder geval een stuk aangenamer dan ergens hoog in een flat opgesloten zitten. Ik denk dat het de ideale manier is om in een stad te wonen en toch ook een aardige dosis natuur om je heen te hebben.

    Wat ik me trouwens afvraag: Waarom ga je niet ergens buiten Amsterdam wonen? Als je tien minuten met het OV moet om de stad te bereiken, dan is dat toch alsnog makkelijk te doen? En dan heb je misschien toch wat sneller een wat rustigere (en wellicht goedkopere) woonruimte. Ben ik nieuwsgierig naar.

  • Antwoorden Nanda 3 oktober 2016 om 14:00

    Mijn verhaal is het jouwe, ongeveer dan
    Tot mijn 23e op een boerderij bij mijn ouders gewoond, maar ik wilde dolgraag op mijzelf en dat werd een oud flatje.
    Ik moest héél erg wennen maar ik vond het ook zálig om op eigen benen te staan, alles zelf te bepalen. En voor het eerst was alles op loopstand. Toch ben ik toen ik 31 werd en een zoontje van 6 maanden had terug verhuisd naar de polder.
    En wat denk je? Ik moest opnieuw weer heel erg wennen. Aan de enorme stilte, aan het ons-kent-ons. Ook al staan de huizen van de buren 2 km verderop, alles hebben ze in de gaten. Niet meer even lopend naar de supermarkt of brievenbus of pinautomaat…
    Maar nu zijn we 4 jaar verder en ik voel me als een vis in het water en zou beslist niet meer terug willen naar mijn flat.

  • Antwoorden Denice 3 oktober 2016 om 13:40

    Oh Teske wat een heerlijk artikel! Ik zit net in de fase van het thuis beginnen te voelen, woon sinds 2 maanden in Zeist en kom uit een weilanddorpje naast Amsterdam! Jeetje wat een verschil is dat en wat mis ik de koeien, de kikkers en de vogels! Op dit soort momenten lijkt het me zo heerlijk om gewoon een keer thee met je te drinken, omdat het kan. Goed geschreven, het is leuk om te zien hoe jouw site met je meegroeit :)

  • Antwoorden chantalle 2 oktober 2016 om 16:33

    jezus wat een triestig emo blog ben je geworden, bah bah. begin lekker een tumblr meis! hier wordt niemand blij van

    • Antwoorden Denice 3 oktober 2016 om 13:41

      Van jouw comment ook niet! Skip die negativiteit!

    • Antwoorden Teske 10 oktober 2016 om 15:09

      ik wist niet dat mijn taak in het leven was om jou blij te maken

  • Antwoorden Anne 2 oktober 2016 om 12:49

    Ik woon zelf in een klein dorpje, maar ik denk dat ik dat alleen maar fijn vind. Geen enorme druktes of lange wachtrijen bij de winkels. Het is gewoon klein en knus. Je hoeft eigenlijk voor niks het dorp uit. Ik voel me hier wel echt thuis.

    X Anne

  • Antwoorden Daenelia 1 oktober 2016 om 21:57

    Er is Amsterdam, Amsterdam en dan nog Amsterdam. Want Oost, Zuid, West en Noord zijn heel andere leefomgevingen, in Amsterdam. (Ik ben nog steeds van mening dat er weinig te doen is ten noorden van het IJ, maar het gaat de goeie kant op nu het EYE filmmuseum daar is.) Jouw Amsterdam is anders dan mijn Amsterdam, als is het alleen maar omdat ik er geboren ben en overal wel gewoond heb.
    En ik mis het wel een beetje. Niet de Kalverstraat, niet de hippe trendy tentjes (en mogen die Nutella stores aub weg?). Maar de bloesem op de bomen in de straat bij mijn oma. De warme zomerdagen in het Amstelpark, de ruime en groene opzet van de Bijlmer. En zelfs de bewaarde opgewaardeerde volksheid van West, nu met meer achtergronden. Amsterdam is thuis. Alsof ik makkelijker adem als ik er ben. En als er geen toeristen zijn.
    Gemiddeld duurt het trouwens een jaar of 2 voor ik me ergens ‘thuis’ voel. We wonen hier nu 3 jaar en het is er nog niet helemaal. Het is hier geen Amsterdam. Maar Amsterdam is wel binnen handbereik. Gelukkig.
    Het huis van mijn ouders is het huis van mijn ouders, niet mijn thuis. Daarvoor ben ik te lang weg, en ach, ik ben zo vaak verhuisd dat ik niet meer weet welk huis is dan als thuis zou moeten aanmerken.
    Wat voor mij maakt dat ik me in deze woning fijn voel, dat is mijn gozer en onze huisdieren. Dat de kat in de achtertuin zit. Dat de hond zijn rondje blindelings loopt. Dat in bed stappen zo heerlijk ontspannen aanvoelt :)

  • Antwoorden Sofie 1 oktober 2016 om 19:17

    Ik woon in de stad en voel me daar helemaal op mijn gemak ( Hilversum niet een drukke stad) maar bij mijn oma in de Achterhoek die drie Duitse Herders heeft voel ik me ook helemaal gelukkig. Als ik thuiskom van school ( 5 min. fietsen. Wat een luxe! ) en de kippen door onze tuin zie lopen ben ik wel heel blij!

  • Antwoorden Laura | Victoria 1 oktober 2016 om 16:09

    Mooi geschreven! Vooral herkenbaar. Met mijn achttien lentes wil ik ook niets liever dan in de stad wonen. Dat bruisende, weet je wel, intrigeert me enorm. En dan later als huisje, boompje, beestje samenkomen, zal ik m’n plekje aan de periferie wel vinden. Ook ik droom van die volgorde :) X

  • Antwoorden Rianne 30 september 2016 om 15:26

    Mooi geschreven, Tes. Als ik dit zo lees, heb ik altijd het idee alsof je een vriendin bent die ik al jaren ken. Heel prettig.

    Ik herken het zeker. Ik woon nu nog bij m’n ouders (ben 20), echt in de middle of nowhere. Althans, ik ben gelukkig altijd met een kwartiertje in een wijk met winkels, en in een halfuur middenin Zwolle. Dus eigenlijk is alles dichtbij, maar ik woon wel echt in het midden van het platteland.

    Dat geeft me rust, en als ik na een weekend bij m’n vriend vandaan kom, die wel in de stad woont, ben ik toch stiekem altijd weer blij als ik thuis ben. Natuurlijk hou ik ervan om snel overal te zijn, de drukte van de stad te voelen en binnen no time op een terras te zitten. Maar wanneer ik weer thuis kom, mijn katten zie, de vogels hoor fluiten en een reiger en een zwaan in het water zie, ben ik ook gelukkig. :)

  • Antwoorden sammie 29 september 2016 om 16:52

    Je kan ook iets er tussen in zoeken, dus bijvoorbeeld een groene plek, maar wel in de randstad. Dan ben je dichtbij de mensen, maar ook redelijk in de natuur. Helemaal achteraf wonen in een bosachtig gebied, ver weg van alle kennissen, kan ook eenzaam voelen.

  • Antwoorden Laura 29 september 2016 om 14:26

    Ik heb echt letterlijk precies hetzelfde. Ik kan onwijs gelukkig zijn als ik door Amsterdam loop en me beseffen hoe prachtig de stad is en hoeveel mogelijkheden het bied. Maar aan :3 andere kant ben ik echt dol op het platteland, dieren en de natuur. Ik dacht ook altijd dat ik iemand was die van de stad hield. Maar thuis is voor mij niet Amsterdam. De stad is individualistisch, soms overweldigend en druk. Als ik klaar ben met studeren, dan weet ik zeker dat ik terugga naar het platteland, de vogeltjes en de bomen. Daar is mijn échte thuis.

  • Antwoorden Sandy 29 september 2016 om 13:13

    Het heeft voor mij ook lang geduurd voordat ik een plek vond waar ik me thuisvoelde. Toen ik in 2004 op mezelf ging wonen heb ik op verschillende locaties gewoond, met als dieptepunt dat huis waar we toen ons creabea weekend hadden. Het dorp was te klein, te achteraf, de mensen niet leuk, geen fatsoenlijke winkels of verbinding met de buitenwereld. Ik kreeg last van heimwee, voelde me opgesloten en werd depressief. Was was ik blij toen we in november 2013 gingen verhuizen. We wonen nu in een wat groter dorp: leuke mensen, voldoende natuur, alles is er wat ik nodig heb en er zijn goede busverbindingen. Ik kan zelfs in één klap door naar Utrecht. Ideaal! We zijn nu aan het kijken voor een koophuis… <3
    In een grote stad zou ik zelf ook niet kunnen aarden. Te druk voor een hoogsensitiefje, te veel indrukken, ik zou het gevoel hebben dat ik word geleefd en niet echt mezelf zou kunnen zijn. En dat terwijl ik uit Breda kom, ook een echte stad. Nee, doe mij dit maar, ik zit hier echt goed op m'n plek ;-)

  • Antwoorden JanetSears 29 september 2016 om 10:00

    Uw artikel is erg spannend. Bedankt voor het delen.

  • Antwoorden Tati de Boer 29 september 2016 om 07:22

    Heldin <3. X vanuit Nepal

  • Antwoorden Lisanne 28 september 2016 om 23:22

    Wauw, wat mooi geschreven dit Teske. Ik woon zelf in een dorp, wat een beetje de indruk heeft van een kleine stad, vind ik zelf. Ik voel mij hier heel erg thuis, maar als ik over enkele jaren uit huis ga, heb ik misschien een heel ander nieuw ‘thuis’. Voor mij voelt het zo vreemd om daar nu over na te denken, want ik heb werkelijk geen idee waar de komende jaren mij gaan brengen. Haha! Ik hoop dat jij van je beiden ‘thuizen’ kan genieten. Liefs X

  • Antwoorden Merel 28 september 2016 om 20:18

    Heel mooi geschreven! Het lijkt mij lastig om je thuis te voelen in een grote stad als je alle rust gewend bent. Ik woon er precies tussenin en ik denk daarom dat ik er makkelijke aan zou kunnen wennen.

  • Antwoorden Marleen 28 september 2016 om 19:37

    Ik had om eerlijk te zijn na je artikel van laatst een tijdje geen artikelen verwacht. Maar nu tik ik uit gewoonte toch weer je blogadres in, en warempel staan er gewoon twee ongelezen blogpost op me te wachten! Mooi stuk, Teske <3

  • Antwoorden Jessica 28 september 2016 om 19:16

    Heel mooi geschreven!
    Ik herken het gevoel wel van je. Dit had ik vooral in het begin toen ik nog op kamers woonde en in het weekend naar huis ging. Ik denk dat het gevoel wel altijd blijft, maar wel vervaagt en aanwezig is in mindere mate.

  • Antwoorden Iris 28 september 2016 om 16:46

    Supermooi artikel en erg herkenbaar. Ben zelf opgegroeid in Friesland en op mijn negentiende naar Brussel verhuisd waar ik nu al zeven jaar woon. Over tien jaar hoop ik zo’n kunstenaar te zijn, die in een idyllisch huisje in de natuur woont, met veel verschillende dieren, en dan enkele keren per week op d’r fiets naar de markt gaat voor verse groenten en fruit. Heerlijk!

  • Antwoorden Iris 28 september 2016 om 15:06

    Ik herken dit heel erg sinds ik een tijdje in Den Haag zit in plaats van in een klein dorpje in Groningen. Het was best een behoorlijke stap en ben nog steeds enorm aan het wennen. Gelukkig is het strand 10 minuten fietsen en kan ik daar weer even terug naar de rust. Dat vind ik toch wel heel fijn. Ik vind de stad heerlijk, maar ik vind het ook enorm fijn om weer in dat kleine dorpje te zijn bij mijn ouders en dicht bij de natuur. Ik begrijp daarom ook heel goed dat je later weer naar een rustigere plek wil terugkeren. Dat heb ik precies hetzelfde. Mooi stuk dit!

  • Antwoorden Asya 28 september 2016 om 15:05

    Prachtig geschreven Teske ! ♥
    Ik woon in een soort van wijkje . Ik heb geen mensen in de buurt van mijn leeftijd . Het zijn meer oude mensen .
    Ik voel me thuis als ik een tuin heb en een normaal huis . Niet te groot , niet te klein .
    De natuur om je heen in rustgevend en daar ben ik het helemaal mee eens .
    Het is leuk om na het studeren even lekker naar buiten te kunnen en rond te kijken naar al het moois …
    Je doet het super goed en dit soort artikelen zijn fijn om te lezen ☺

    Hartjes ♥♥♥

  • Antwoorden Marjolein 28 september 2016 om 12:58

    Hee Teske,

    Ik wilde je even zeggen dat ik je blog vooruitgegaan vind sinds je weer meer van dit soort artikelen plaatst. Heerlijk, rustgevend en veel echter,veel meer van je persoonlijkheid komt naar boven. Je hebt een goede keuze gemaakt en helemaal gaan voor muziek klinkt voor veel mensen als iets wat je leven zou vergooien of zoiets, maar muziek is de beste keuze die je kan maken in je leven als je die kans hebt. Keep up the good work, liefs

  • Antwoorden Wies | Nature of Happiness 28 september 2016 om 12:42

    Heel mooi geschreven Teske, en ik herken me er op zich wel in. Ik woon nu in Maastricht op kamers, maar mijn ouders wonen in een dorpje en binnen 10 minuten loop je in de natuur bij een meer, of dichtbij de Waal. Het is anders, en ik voel me nog steeds meer thuis bij mijn ouders ondanks dat ik hier alweer meer dan een jaar woon. Ik mis het om een heel huis te hebben, hier heb ik een kamer en een badkamer. Het idee dat je thuis een woonkamer, keuken, studeerkamer, slaapkamer, badkamer, garage en terras hebt is zo bevrijdend, dat is ineens zoveel ruimte. Ook omringd door een gezin is anders, soms baal ik ervan dat ik mijn moeder niet vaker kan zien. Het is drie uur reizen met het openbaar vervoer, dus even langsgaan kan niet. Ik heb het hier wel naar mijn zin, maar het liefst ga ik in de weekenden lekker naar huis om gezellig met mijn ouders op de bank te zitten en mijn hond te knuffelen. Het is allebei leuk, maar heel anders.

  • Antwoorden Iris 28 september 2016 om 12:25

    Ik woon nu in precies zo’n omgeving als waar je eerst woonde en ik betwijfel of ik volledig zou kunnen aarden in een stad, waar de buren ook daadwerkelijk naast je wonen en er meer mensen dan grassprietjes zijn. Mocht ik toch naar een dichter bevolkt gebied verhuizen, dan denk ik niet dat het permanent is.

  • Antwoorden Linda 28 september 2016 om 11:41

    Mooi artikel Teske!
    Het is niet gek dat je ouders huis altijd als thuis blijft voelen, heel herkenbaar gevoel voor mij in ieder geval. Ik voel me heel thuis in mijn eigen huis maar bij mijn ouders gaat dat gevoel helemaal niet meer weg. Fijn dat je je nu ook thuis voelt in Amsterdam. Mooi hoe je het beschrijft in de laatste zin van je artikel.

  • Antwoorden MindOfMine 28 september 2016 om 11:37

    Wauw, mooi geschreven zeg, dit artikel! Ik hou van dit soort posts! Ik woon inmiddels 10 jaar in Utrecht. Tot mijn 20e heb ik in kleine dorpjes in Brabant gewoond. Ook al voelde ik me daar een gelukkige Brabander, omringd door rust, ik voel me hier minimaal net zo thuis en roep nu dat ik hier nooit meer weg ga. Vooral omdat ik hier een nieuw thuis heb ontwikkeld met vrienden en passies waar ik niet meer zonder kan en wil. De keren dat ik dan terug ga naar mijn familie, voelt het als een soort mini-vakantie. Een plek waar ik altijd naar kan terug keren. Dat is ook een fijn gevoel.

  • Antwoorden Hanne 28 september 2016 om 11:35

    Ik snap wat je bedoelt. Ik vind in de stad wonen heel fijn, maar soms denk ik ook weleens: wordt het dan nóóit stil hier?

  • Antwoorden Marjolein 28 september 2016 om 11:20

    Wat een fijn en herkenbaar artikel! Gelukkig heb je op deze manier de mogelijkheid om het beste van twee werelden te beleven. Af en toe lekker in de natuur en in de rust, en op de andere momenten fijn met Mert en in de bruisende en gezellige stad :)

  • Antwoorden Miranda 28 september 2016 om 11:19

    Ik vind dit echt een van je beste artikelen ooit, heel knap en mooi geschreven! Ook erg herkenbaar

  • Antwoorden Veerlez 28 september 2016 om 10:55

    Ik herken precies wat je zegt. Ik pas nu op het huis van mijn ouders, terwijl ik er al 9 jaar niet meer woon en toen voelt het nog steeds als thuis. Ik geniet van het buitenleven, elke ochtend de kippenvoeren en kroelen met de kat. Ik was gister even in Utrecht, waar ik zelf woon, en het voelde beklemmend, druk. Wellicht dat ik toch sneller naar een dorp ga verhuizen dan ik in eerste instantie dacht.

  • Antwoorden Hedwig 28 september 2016 om 10:09

    Ah ja, heel herkenbaar dit! Ik vind het heel fijn om in de stad te wonen, en dat alles zo dichtbij is. Maar bij mijn ouders voelt wel echt als ‘thuis-thuis’, ik ben er eigenlijk net zo graag. Ik vind het wel fijn dat ik daarin kan afwisselen – soms ben je gewoon meer toe aan één van de twee.

  • Antwoorden Marlieke 28 september 2016 om 09:26

    Wat heb je dit prachtig omschreven! Ga vooral zo door Teske! X

  • Reageer