Personal

Life after Expeditie #2

26 september 2015
Life after Expeditie

Na mijn vertrek uit Expeditie Robinson schreef ik dagboekjes, voor mezelf en voor de lezers van mijn blog. Dit is het tweede deel van ‘Life after Expeditie’.

Het lijkt wel alsof ik de wereld eventjes opnieuw ontdek. Als ik me op bed laat vallen, voelt het alsof ik op een wolk ga liggen. Zand lijkt misschien zacht, maar het is echt niet lekker om op te slapen en ook de bedden in de Filipijnse resorts waren heel hard.

Ik drink gulzig water uit de kraan, omdat dat hier in Nederland gewoon kan, zonder er ziek van te worden. Ik poets voor het eerst sinds twee weken mijn tanden, waar ik normaal een hekel aan heb, maar nu geweldig aanvoelt. Ook de warme douche, die altijd heel gewoon voelt, voelt nu als de hemel. Dat het water koud was in de Filippijnen maakte me daar niet zoveel uit, maar nu merk ik toch dat warm douchen écht veel fijner is. Terwijl we ontbijten met heerlijke broodjes van La Place (die ik op Schiphol had gekocht) vertel ik Mert over mijn avonturen, maar ik merk al gelijk dat het heel moeilijk is om uit te leggen hoe alles daar precies voelde en wat je meemaakt. Ik kan alles in grote lijnen vertellen, maar overbrengen hoe rustig ik me daar voelde en waarom ik mijn social media nog niet durf te openen vind ik moeilijk om goed uit te leggen. Gelukkig heb ik in de dagen dat ik nog in het resort bleef veel gefilmd met mijn Polaroid Cube en die beelden kan ik nu aan hem laten zien.

De rest van de dag doe ik vrij weinig. Ik zet alleen mijn laptop aan om wat beelden over te zetten en om eten te bestellen. Voor de rest wil ik nog zo min mogelijk te maken hebben met het internet en lees ik een boek. Mert zit YouTube video’s te kijken en ik merk dat het me bijna irriteert, omdat het geluid zo hard is en ik stilte om me heen wil. Hoewel ik me op het eiland voor heb genomen meer te gaan koken, bestellen we deze eerste avond wel eten. Ik mag kiezen en ik ga voor Indiaas, omdat ik daar toch het meeste van kan smullen de laatste maanden. Ik bestel veel te veel, maar het smaakt wel geweldig. Ik eet lekker langzaam en we kijken Avatar, omdat Mert die film nog nooit heeft gezien. In het midden val ik echter in slaap en ik sleep mezelf naar bed, terwijl het pas half 9 ’s avonds is. Ik dacht overdag dat de jetlag wel mee viel, maar ik merk nu dat hij er toch wel inhakt.

Op het vliegveld in Manila

De volgende dag voel ik me al een stuk beter. Ik word om half 5 ’s ochtends wakker en ben in de war, omdat de zon hier op dat tijdstip nog niet op is. Gelukkig lukt het me om nog eventjes te slapen en word ik om 7 uur weer wakker. Ik heb geen boek bij de hand en wil me na een uurtje toch vermaken, dus ik besluit een Trivia spelletje op mijn telefoon te doen. Ik weiger nog steeds mijn mailbox of social media te openen, omdat ik bang ben dat ik gek word. Toch geef ik na het Trivia spel ook even toe aan Bloglovin’, waar ik enkel de blogposts van mijn favoriete blogs bekijk.

Terwijl Mert nog suf in bed ligt, bak ik fluitend eitjes voor ons en neem ik lekker veel tijd voor het ontbijt. Ik besluit deze dag een lijstje te gaan maken van punten die ik graag vast wil houden in mijn leven, na mijn ervaring in de expeditie. Ik maak het volgende lijstje in mijn notitieboek.

Robinson realisatie: dit is wat ik wil.

  1. Minder snel leven met zoveel mogelijk dingen te doen en altijd maar ‘geen tijd’ hebben.
  2. Meer aandacht en waardering voor voedsel, dus meer koken en stilstaan bij wat ik heb.
  3. Mijn werk niet in de weg laten staan van wat ik wil, maar het zien als een mogelijkheid.
  4. Bepaalde dingen in het leven makkelijker maken voor mezelf waar mogelijk.
  5. Tijd voor mezelf inplannen, waarbij ik niet aan mijn werk hoef te denken.

Ik weet dat het onmogelijk is om dezelfde rust te blijven ervaren in deze westerse wereld, maar ik zou het heel erg vinden als ik er geeneens mijn best voor zou willen doen.

Voor mij zijn deze punten allemaal erg duidelijk, maar het lijkt me handig om ze hier even wat toe te lichten. Met punt een bedoel ik natuurlijk dat wij altijd maar zeggen dat we geen tijd hebben voor dingen, terwijl we er zelf bij zijn als we onze agenda’s bomvol plannen. Hier was ik al mee bezig, voordat ik wegging, maar op het eiland kwam dit gevoel nog sterker naar boven. Door die volle agenda kan ik eigenlijk niets voor honderd procent doen. Punt twee lijkt me erg duidelijk, ik ben nog nooit zo blij geweest met eten als wanneer we iets aten op het eiland.

Met het derde punt bedoel ik dat ik dingen vaak niet doe (zoals reizen en activiteiten waar ik persoonlijke waarde aan hecht), omdat ik denk dat ik er geen tijd voor heb vanwege mijn werk, terwijl ik al deze dingen juist enorm goed kan integreren in mijn werk. Ik kan schrijven over reizen, ik kan schrijven over cursussen, ik kan eigenlijk schrijven en vloggen over alles wat ik wil. Dat vergeet ik nog weleens. Met punt 4 ben ik al begonnen, vlak nadat ik terug was. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn telefoon opgeruimd (apps die ik nooit gebruik verwijderen en goed sorteren in mapjes). Het lijkt heel simpel, maar dingen als een rommelige telefoon prikkelen mijn hersenen onnodig. Zo wil ik bijvoorbeeld ook mijn mailbox beter sorteren en me uitschrijven van onnodige nieuwsbrieven.

Tot slot heb ik ook punt 5 erbij gezet, hoewel ik daar nog gemengde gevoelens over heb. Aan de ene kant vind ik het namelijk heerlijk om te schrijven en vertellen over wat ik doe tijdens me-time, maar aan de andere kant blijft het dan wel constant in mijn hoofd spoken. Als ik een boek lees, denk ik al de hele tijd aan punten die ik in mijn review erover kan noemen, terwijl ik ook wel gewoon een keer een boek wil lezen en verder nergens anders aan zou willen denken. Met een ding tegelijk bezig zijn.

Het is een goed lijstje, denk ik. Net zoals bij alle doelen die ik stel, zal ik ook hierbij weer moeite hebben om het bij te houden, maar ik heb nog nooit eerder zoveel openbaringen gehad in een week als in de week op het eiland. Ik weet ook wel dat na een week terug in Nederland voedsel weer heel normaal lijkt, maar ik wil heel graag proberen om nog zo vaak mogelijk te denken aan hoe beschikking tot voedsel daar aanvoelde. Ik probeer nog niet door te slaan in hoeveel ik eet, maar ik wil wel graag genieten en mijn favoriete maaltijden tot me nemen nu ik terug ben. Daarom besluit ik naar Bagels & Beans te gaan. Ik hoop vurig dat ik niemand die ik ken tegenkom en al helemaal geen kijker, want op het internet doe ik nog altijd alsof ik in het buitenland ben. Dat moet natuurlijk, omdat iemand er anders achter kan komen wanneer je uit het spel bent gegaan. Ik weet ook wel dat het onvermijdelijk is dat ik iemand ga tegenkomen in de komende drie weken, maar ik probeer toch hele drukke plekken te vermijden.

Bij Bagels bestel ik een sesambagel met mozzarella, pesto en tomaat. Ik heb op het eiland echt veel over mozzarella gedroomd op de een of andere manier en die trek gaat nu gestild worden. Het lijkt wel de lekkerste bagel die ik ooit heb gegeten en ook de slagroom bovenop mijn ijskoffie smaakt beter dan ooit tevoren. Ik vind het geweldig dat alles nu zoveel lekkerder smaakt en hoop vurig dat ik dit nog even vast kan houden. Met dit gelukzalige gevoel begin ik aan deze after-Robinson blogposts. Ik wil eigenlijk nog niet werken, maar dit voelt ook niet zo zeer als werk. Dit opschrijven werkt bijna therapeutisch, omdat ik pratend zo slecht kan uitleggen hoe alles voelt. Terwijl ik typ kan ik meer nadenken over wat ik wil zeggen en gaat dat dus ook veel beter.

Gedurende de dagen dat ik net weer thuis ben merk ik af en toe aan hele kleine dingen dat ik nog moet wennen. Als ik voor de eerste keer weer make-up draag, doe ik alleen wat mascara op. Ik vergeet het gelijk weer, want ik ben constant in mijn ogen aan het wrijven en heb dat pas door als ik in de spiegel zwarte vlekken over mijn gezicht zie zitten. Ik vergeet constant mijn handen te wassen, omdat ik dat op het eiland ook niet kon doen. Ook tanden poetsen zit er nog niet gelijk in, wat ik pas merk als ik mijn eigen stinkadem ruik de volgende ochtend. Ik vergeet pas na een paar dagen niet meer om deodorant op te doen en het duurt ook best een tijdje voordat ik niet meer om half 6 ’s ochtends wakker word.

Nog een willekeurig leuk feitje: in het vliegtuig na Robinson kreeg ik geroosterde amandelen. Er zijn niet heel veel dingen die ik niet lust, maar van noten heb ik nooit gehouden. Na de expeditie had ik echter overal zin in en heb ik de amandelen met heel veel plezier opgegeten. Ze smaakten geweldig! Thuis kwam ik chocolade met hazelnoten erin tegen. Voorheen had ik die gelijk in de hoek gesmeten, want noten vond ik smerig. Nu besloot ik een stukje te nemen en het beviel me heel goed. Van walnoten wil ik nog steeds niets weten, maar ik heb op de een of andere manier, door het wegnemen van de luxe en keuze in voedsel, noten leren eten. Ik weet niet of ik voorheen het gewoon niet meer probeerde, omdat ik dacht dat ik alles vies vond, of dat ik de smaak nu daadwerkelijk meer waardeer. Ik vind het in ieder geval heel grappig en opvallend.

Heel langzaam open ik af en toe weer een van mijn social media kanalen. Saske en Alwin wilden gelukkig nog even het schema wat ik voor hen van te voren had gemaakt bijhouden, waardoor ik er zelf niet aan hoefde te denken om te tweeten en Instagrammen. Ook alle blogposts en video’s stonden al ingepland. De eerste keren dat ik Instagram, Twitter en YouTube open, overweldigt het me. Er gebeurt zoveel en er is een ongelofelijk groot aanbod aan wat er te zien is. Het grappige verschil met voorheen is dat ik niet de drang heb om alles te willen bekijken. Misschien komt dat nog terug, maar voor nu is die drang compleet verdwenen. Ik bekijk de kanalen van mensen die ik écht interessant en leuk vind en voor de rest klik ik alles weer weg. Mijn mailbox zit bomvol met meer dan 500 mails als ik hem open, maar tot mijn opluchting zie ik al snel dat het grootste gedeelte troep is waar ik niet op hoef te reageren. Bovendien heb ik in mijn auto-mail gezet dat iedereen die me mailt me het beste in begin juli nog een keertje een mail kan sturen, dus ik kan sowieso al veel berichtjes skippen. Al met al valt alles erg mee.

Ik kan het me goed voorstellen als je niet helemaal begrijpt hoe alles voor mij zo anders kan voelen na een weekje op een onbewoond eiland en ik kan dan ook niet helemaal uitleggen waarom dingen zo voelen en hoe het kan dat het ‘gewone’ leven dat ik al bijna 20 jaar leef opeens zo overweldigend voelt. Ik zal waarschijnlijk over een tijdje weer helemaal gewend zijn aan alles hier, want ik schrijf dit pas in de eerste dagen dat ik terug ben. Zeven dagen is in het normale leven heel snel, maar op een eiland waar je 24u per dag met een grote groep anderen zit opgescheept, waar je geen klok en geen planning hebt, waar je soms een dag lang niets te doen hebt en dan met z’n allen zonder gebruiksvoorwerpen er iets van moet maken, waar je eigenlijk de hele dag uitkijkt naar eten en waar je zowel lichamelijk als mentaal constant moet presteren en moet opletten zijn zeven dagen heel erg lang. Des te meer respect heb ik voor de deelnemers die nog meer tijd hebben uitgezeten. Je lichaam en geest ontwennen heel snel, dat heb ik nu wel gemerkt. Robinson wordt, voor heel even, je leven.

Op dinsdag komt het laatste deel van Life After Expeditie! Onwijs bedankt voor het lezen, als je tot hier bent gekomen.

Dit vind je vast ook wel leuk

84 reacties

  • Antwoorden Floor Daasvand 9 oktober 2015 om 10:20

    Zo te lezen is Robinson echt een eyeopener geweest wat betreft het waarderen van wat je hebt. Ik kan me ook wel goed voorstellen dat je gewoon weer moest wennen aan de dingen die eigenlijk normaal gesproken zo vanzelfsprekend zijn.

  • Antwoorden Claudia 29 september 2015 om 11:44

    Wat leuk om te lezen, deze persoonlijke stukjes. Alsof we een kijkje mogen nemen in je persoonlijke notitieboekjes, waar je je gedachten probeert te ordenen. Succes met je doelen en ik heb alvast een tip/lifehack voor het opruimen van je email; zoek in je mailbox op de woorden ‘afmelden’ en ‘unsubscribe’. Zo vind je in één klap alle nieuwsbrieven waar je op geabonneerd bent en kun je je van alle overbodige nieuwsbrieven uitschrijven en ook meteen alles wat nog in je mailbox rondslingert verwijderen :)

  • Antwoorden Margreet 28 september 2015 om 21:45

    Erg leuk dit te lezen! Ook een eyeopener dat je je realisatiepunten er bij hebt gezegd, want dat mogen wij ons ook zonder deelname aan Expeditie Robinson best eens realiseren!

    Heb je vol bewondering gevolgd dit seizoen! Erg knap dat je jezelf bent gebleven en dat je niet hebt geprobeerd jezelf tot iets te forceren wat je niet was! Jammer dat je nu bent afgevallen, maar ondanks dat erg veel respect voor je!

  • Antwoorden Lisanne 28 september 2015 om 13:41

    Heerlijk om te lezen! Ik krijg nu echt enorme zin om ook iets te ondernemen, vooral zonder internet. Om even weg te zijn van alle drukte, tijd hebben om na te denken. Leuk dat je dit zo beschrijft! Xxx

  • Antwoorden Larissa 28 september 2015 om 12:40

    Superleuk om deze Robinson-posts te lezen. Dan lees en zie je eindelijk een keertje echt wat Robinson met iemand doet en hoe de dagen na het wegstemmen beleefd worden en het teruggaan naar de bewoonde wereld. Ik stond er eigenlijk nooit zo bij stil dat dat zo’n impact kan hebben en dat het best wel een dingetje is.

    Onwijs jammer dat je eruit bent trouwens. Ik had je graag langer in Robinson gezien! Voor mij was het heel bijzonder om te zien dat ik niet de enige bent die zo’n moeite heeft met functioneren in een grotere groep of moeite heeft met inzien wat ik kan doen of zeggen. Andere mensen om mij heen lijken altijd spontaner en socialer, en even later kan ik mezelf altijd wel voor m’n kop slaan omdat ik dan ineens bedenk wat ik wel had kunnen doen of zeggen. Stiekem fijn om te zien dat andere mensen daar dus ook onwijs moeite mee hebben.

    Ik had wel ook moeite met de montage trouwens. Kon mij inderdaad niet voorstellen dat jij bent zoals je daar af en toe neer werd gezet! Mensen die jou niet ‘kennen’ krijgen zo’n verknipt beeld. Mijn moeder kende je niet en zij vond je op tv een beetje een zeur en toen ik later een filmpje van je liet zien, vond ze je een hartstikke leuk meisje. Jammer!

  • Antwoorden Mamasruntheworld 28 september 2015 om 10:52

    Wat tof om te lezen hoe je het ervaren hebt. Ik denk wel dat je gelijk hebt in het feit dat je nooit zal kunnen overbrengen hoe het echt was. Hopelijk weet je je doelen te bereiken en ik vind het super knap van je dat je dit gedaan hebt :)

  • Antwoorden janine 28 september 2015 om 02:02

    Heel interessant om te lezen hoe je robinson ervaart en hoe je de kleine dingen weet te waarderen terwijl het zo vanzelfsprekend eigenlijk is. Kan niet wachten tot je volgende robinson verhaal
    X

  • Antwoorden Marieke 28 september 2015 om 00:34

    Heel leuk artikel! Ik hoopte stiekem al dat zoiets zou komen want ik was erg benieuwd hoe een deelnemer van Robinson , in dit geval jij, zoiets ervaart, en wat je allemaal denkt. Wij zien alleen maar de tv-beelden natuurlijk! Echt super interessant ook dat 7 dagen je zo kunnen veranderen.
    Ik ben ook blij dat je het leuker en positiever heb ervaren dan dat op tv wordt neergezet! Een blije Teske is nog altijd de leukste ;).

  • Antwoorden Rosalie 27 september 2015 om 21:46

    Leuk artikel! Het is raar om te lezen dat 7 dagen afgesloten van de westerse wereld je zo veranderd! Ik denk als je eerder had geweten dat je mocht deelnemen je waarschijnlijk langer had meegedaan. Je had je dan beter mentaal en fysiek kunnen voorbereiden, 3 weken is niets

  • Antwoorden Anne 27 september 2015 om 20:33

    ik heb met heel veel plezier gelezen! je kan echt trots op jezelf zijn hoor teske! X

  • Antwoorden Marlies 27 september 2015 om 18:36

    Hey Teske!
    Leuke Robinson artikels!
    Wat vond ik afgelopen aflevering zo ontroerend! Ik had zo met je te doen, omdat ik je gevoel heel goed begrijp. In zo’n grote groep worden gegooid als jongste lijkt me echt niet makkelijk. Ik vind het ook erg jammer dat mensen ook niet echt moeite doen om je te leren kennen of om je bij een gesprek te betrekken. Mensen denken al snel dat je als ‘stille’ persoon niet wil bij een groep horen, maar dat is niet zo. Ik heb dat gevoel ook als ik in een grote groep zit waarin ik me niet 100% mezelf voel, dan ga ik altijd denken wat ik zou kunnen zeggen, maar dan durf ik het niet. Terwijl dat anders totaal het geval niet is, en ik eigenlijk een heel open en vrolijk persoon ben, behalve in een groep waarin ik me onzeker voel.
    Je mag trots zijn op jezelf! Want het spel dit jaar is heel hard, met dat 1 team en iedere proef in andere ploegen, waardoor je geen ‘groepsspirit’ creëert.
    Goed gedaan !!!
    Nog een vraagje: jullie mogen je tanden niet poetsen op het eiland, maar jullie mogen toch wel zonnecreme gebruiken? Of ook niet?

  • Antwoorden Lisa 27 september 2015 om 16:36

    Zo heerlijk om dit te lezen! Ik vind het zo herkenbaar. Ik heb zelf 3 maanden in Kenia gewoond, vrij primitief bij de locals tussen de bananen bomen en het rode zand. Zo moeilijk om aan de mensen thuis uit te leggen hoe zoiets voelt en hoe het je kijk op de wereld (voor even) veranderd. Maar zo’n waardevolle, bijzondere, life changing ervaring.
    Ik kijk uit naar dinsdag. En stiekem vind ik het ook een beetje jammer dat het dan ‘over’ is. Ik vind het heerlijk om dit een stukje met je mee te ervaren!
    hartjes <3

  • Antwoorden Meta 27 september 2015 om 15:46

    Super leuk om nog een soort van behind the scenes verhalen te kunnen lezen!

  • Antwoorden Miriam 27 september 2015 om 14:31

    Mooi beschreven allemaal. Leuk om te lezen hoe het er zo om heen aan toe gaat, beetje behind the scenes achtig :D

  • Antwoorden Kim 27 september 2015 om 14:08

    Mooi beschreven! En wat lijkt het mij heftig om dan weer zo te moeten wennen aan alles terwijl je daar inderdaad maar een korte tijd zat. Maar het lijkt me ook wel enorm leerzaam en dat je nu stil kan staan bij de dingen die je wel hebt en daardoor alles meer gaat waarderen. Petje af voor jou omdat je het toch maar even hebt gedaan, want ik doe het je niet na!

  • Antwoorden Jaimy 27 september 2015 om 12:55

    Wauw, ik dacht dat het een beetje overdreven was met die vieze kleding en vettig haar en dat het allemaal voor de show was, maar deo, tandenpoetsen en haren wassen was dus echt niet aan de orde? Ik dacht dat iedereen dat gewoon mee smokkelde…

    • Antwoorden Natascha 28 september 2015 om 22:24

      Ja dat dacht ik ook :’) Neem wel aan dat je wel gewoon medicijnen mag meenemen, en voor de vrouwen de maandelijkse dingen en de pil etc.?

  • Antwoorden BeautyLife 27 september 2015 om 09:57

    Ik heb heel het artikel met veel plezier zitten lezen. Ik vind het zo’n bijzonder verhaal en vind het eigenlijk ook wel jammer dat je er al uit bent.. Toch vind ik het heel erg interessant om je ervaringen over het Robinson avontuur te lezen. Ik kijk uit naar het derde en laatste deel die dinsdag online komt. :)

  • Antwoorden Sanne 27 september 2015 om 09:57

    Wat een super leuke “serie” is dit! Je kan het echt heel goed beschrijven!

  • Antwoorden Brillenkampioen.nl 27 september 2015 om 09:46

    Hey, zat je in Expeditie Robinson!? Hoe gaaf!!!

  • Antwoorden Lidewij 27 september 2015 om 01:12

    Zo interessant om dit te lezen! Hele fijne artikelen. Ben benieuwd naar het laatste deel!

  • Antwoorden Céline 27 september 2015 om 00:08

    Deze dagboekjes zijn zo inspirerend om te lezen. Op een bepaalde manier snap ik helemaal wat je bedoeld. Ik heb nooit aan expeditie robinson meegedaan of een schaarste gehad aan eten, maar ik ga in de zomer vaak wel voor een paar maanden naar de bossen in scandinavie. Een plek waar geen internet is en alleen maar een heleboel natuur.

    Als ik daarna weer terugkom in Nederland zijn alle prikkels en spullen ook gewoon veel teveel. Het liefst wil ik dan ook boeken lezen, vrijwel al mijn spullen weg doen en vooral geen mailboxen openen. Een hele bijzondere en relativerende ervaring.

  • Antwoorden Bente 26 september 2015 om 22:25

    Heeyy! Superleuke serie dit! Echt heel leuk om te lezen :) ik heb een (beetje een stompzinnige) vraag voor jee: waarom stemde je eigenlijk op Tim? En ik vraag me ook af hoe het dagelijks leven daar is, en hoe erg de cameramensen aanwezig zijn. Misschien kan (en mag?) je daar een blogpost over schrijven :)

  • Antwoorden Milou 26 september 2015 om 21:27

    Kan je binnen kort een Whats on my (i)Phone doen?

  • Antwoorden Andrea 26 september 2015 om 20:08

    Lieve Teske,

    Ik wilde even zeggen dat ik deze stukken heel leuk en fijn vind om te lezen! Ik kon mij vooral heel erg herkennen in het artikel van gister. Ik vind het ook heel lastig om mij in een groep te mengen (en moest ook even slikken toen ik de aflevering van donderdag zat te kijken.)
    Ook vind ik het mooi om te lezen hoe iemand anders van mijn leeftijd de cultuur en de mensen in de Filipijnen ervaren heeft. Ik ben namelijk zelf half Filipijns haha!

    Met plezier (en met trots) heb ik naar Robinson gekeken. Ik vond het erg jammer om je zo verdrietig te zien, maar het is heel goed dat je onwijs veel heb kunnen leren van dit hele avontuur. Je bent al jaren een enorme inspiratie voor mij, ga zo door :)

    Heel veel hartjes <3.

  • Antwoorden thebeautyblognl 26 september 2015 om 20:07

    JAMMMEERRR dat je uit de expeditie bent! xxx

  • Antwoorden Ashley 26 september 2015 om 19:46

    Weer super leuk om te lezen en tuurlijk lees ik tot het eind! Ik vind het zo bijzonder om te lezen en stiekem begrijp ik het wel. Ik ben 7 weken naar Bonaire geweest om vrijwilligerswerk te doen bij een ezelopvang en daar viel mijn internetverslaving een soort van weg. Zo’n andere omgeving, andere prioriteiten, ezels! Ik heb echt gemerkt dat ik nu nog steeds veel minder mijn laptop erbij pak en gewoon van het moment geniet.

  • Antwoorden My Creative Life - Marìs 26 september 2015 om 19:00

    Zo leuk om te lezen hoe je alles ervaren hebt en hoe je dingen ervaart als je weer terug bent.
    Ik snap wel dat je na zo’n weekje op dat eiland zo anders tegen dingen aan kunt kijken. Je bent op jezelf aangewezen (tuurlijk zijn er mensen om je heen) en je leert jezelf ook weer beter kennen.
    Gaaf dat je dat doelenlijstje gemaakt hebt! Genieten van je leven en dingen doen waar je hart ligt is zo belangrijk!

  • Antwoorden Marjolein 26 september 2015 om 18:48

    Na zo’n week op een onbewoond eiland met alleen de basics lijkt het me ook ontzettend overweldigend wat er hier allemaal gebeurt. Heel logisch dat je de eerste dagen na je terugkomst het nog niet zo goed kon begrijpen en het liefst nog even in alle rust door wilde gaan. Toch jammer dat het altijd lastig is om zo’n gevoel ook daadwerkelijk vast te houden als je eenmaal weer in de sleur terecht bent gekomen… :(

  • Antwoorden Iris 26 september 2015 om 17:54

    Het lijkt me echt heel apart om twee weken je tanden niet te kunnen poetsen. Eigenlijk weet ik niet beter dan dat ik een mintsmaakje in mijn mond heb voor het slapen.

  • Antwoorden Ilse 26 september 2015 om 17:52

    Ik vind het zo leuk om te lezen hoe je na de expeditie met alles omging. Je omschrijft alles ook zo mooi. Echt een fijn artikel om te lezen.

  • Antwoorden Willemijn 26 september 2015 om 17:30

    Ik hoop van harte dat het je lukt deze dingen vol te houden!

  • Antwoorden Ilovemyinterior 26 september 2015 om 17:06

    Super gaaf geschreven! Heel leuk dat je hebt meegedaan :)

  • Antwoorden Vivian 26 september 2015 om 16:50

    Ook dit vind ik weer heel tof geschreven en dit is ook precies wat ik bedoelde in mijn reactie op deel 1: je hebt volgens mij ontzettend veel over jezelf geleerd en daar ga je nog heel veel aan hebben denk ik!

  • Antwoorden Ivet 26 september 2015 om 16:47

    Lieve Teske,
    Wat vind ik het ontzettend jammer voor jou dat deze ontdekkingsreis naar en over jezelf voor jou niet wat langer heeft mogen duren, maar damn wat heb jij in die 7 dagen al veel over jezelf geleerd! Wat ben jij een sterk persoon, ook al is dat op tv niet altijd gebleken. Juist de persoon zijn die zich afsluit, degene zijn die voor zichzelf kiest door zich niet anders voor te doen en niets te forceren, is ontzettend dapper. Wetende dat je dit duur zou kunnen komen te staan heb jij je hart gevolg en geen dingen van jezelf gevraag die nog meer energie zouden kosten dan heel robinson al van je vroeg. Ik vind je een prachtige meid, van binnen en buiten, deze ervaringen pakt niemand je meer af, je bent een voorbeeld voor heel velen! X

  • Antwoorden Kirsty 26 september 2015 om 16:47

    Ik vind dit zo leuk en interessant om te lezen, ben benieuwd naar het laatste deel :) Mooie doelen heb je ook voor jezelf opgesteld! Ik hoop dat je toch nog wat ervan vast kan blijven houden!

  • Antwoorden Myrte 26 september 2015 om 16:43

    Normaal reageer ik nooit, maar ik wil even zeggen dat je de blogposts van life after expeditie heel leuk hebt geschreven! Je hebt het toch maar mooi gedaan, ookal waren het ‘maar’ 7 dagen. Iets om nooit meer te vergeten!

  • Antwoorden Maureen Stegeman 26 september 2015 om 16:34

    Leuk blog weer Teske! Gaaf om te zien dat je toch nog een beetje van je vakantie kon genieten en, toen je thuis was weer extra kon genieten van de gewone dingen in het leven. Eigenlijk zijn wij als westerlingen best wel verwend toch?
    Ik zie uit naar je andere blogs!

    Liefs Maureen <3

  • Antwoorden sabrina 26 september 2015 om 15:53

    Fijn dat je deze artikelen maakt. Ik vind het jammer dat je zo snel naar huis moest. Ben benieuwd naar het volgende artikel!

  • Antwoorden Teske FAN 26 september 2015 om 15:39

    Wouuuu wat een mooi artiekel is vind dat je het goed hebt gedaan bij Robinson :)

  • Antwoorden Yllian 26 september 2015 om 15:32

    Super leuk Teske hoe je alles hier op papier zet. Deze mooie ervaring kan je zeker in je zak steken! x

  • Antwoorden Jackie 26 september 2015 om 14:22

    Ik begrijp nog niet waarom heb je meegedaan aan expeditie robinson, iedereen weet van tevoren wat staat te wachten in zo een programma. Als je niet sterk genoeg bent moest je niet doen. Je had niets aan die mooie eiland als je niet kon genieten. Volgens mij was het een hel. Ik hoop dat deze ervaring je sterk maak.

    • Antwoorden Teske 26 september 2015 om 14:33

      Als er iets is wat ik heb gedaan, dan is het wel genieten. Ik heb een medische keuring gehad en die was prima. Ik had niet van tevoren kunnen weten dat ik zo heftig zou reageren. En hoewel het zwaar was heb ik echt absoluut genoten hoor!

      • Antwoorden Derpina 26 september 2015 om 18:39

        Op tv leek het echter wel alsof je continu aan het lijden was. Zag er niet bepaald aangenaam uit. Zelfs bij simpele dingen zoals het openen van een briefje trok je een ontzettend moeilijk gezicht, alsof je helemaal kapot ging van binnen.

        Niet dat dit kritiek is, trouwens. Ik was zelf keihard flauwgevallen als ik op dat eiland had gezeten. Maar ik had dan ook nooit ja gezegd op zoiets, omdat ik mezelf goed genoeg ken om te weten wat ik wel en niet aankan.

  • Antwoorden Tamarah 26 september 2015 om 14:10

    Mooi geschreven en ik kan me eigenlijk best wel voorstellen dat je na zo’n week van een heel druk leven ineens in een oase van rust komt en je niet opgeslurpt wordt door de beslommeringen van de dag. Dat je veel dingen ineens in een ander perspectief kan zien. Ik merk al wanneer ik op vakantie ben en geen mail, facebook, whatsapp, bloglovin heb dat het ook heel bevrijdend werkt. Je geniet dan meer van dingen omdat je niet steeds met je aandacht afgeleid wordt. Super hoe jij jouw ervaringen na een week Robinson beschrijft. Ik hoop dat je nog lang mag genieten van die ‘vrijheid’.

  • Antwoorden Janine 26 september 2015 om 13:47

    Wat een mooi artikel heb je geschreven, recht uit het hart.

    Ik dacht altijd dat deelnemers die er uit gestemd waren in een resort bleven zodat niemand in NL wist dat zij eruit gestemd waren. Grappig dat je dus wel meteen naar Nl mag.
    Lijkt me heerlijk om dan weer met je vriend te knuffelen!
    Ik kijk uit naar het derde deel :)

  • Antwoorden Linda 26 september 2015 om 13:12

    En alweer zo’n mooi artikel, net als de vorige hierover :) Ik vind het echt tof om te lezen hoe je het leven na Robinson hebt ervaren, omdat je daar eigenlijk nooit iets over te weten komt. Bijzonder.
    Ik ben in 2010 12 dagen wezen kanoën met mijn ouders en broer en nog 12 andere mensen in Zweden, dan ben je ook best wel terug naar de basis (hoewel we wel eten en tenten e.d. mee hadden, dus het is eigenlijk natuurlijk niet te vergelijken met Robinson) en ik herken wel wat je zegt over de drukte versus de stilte. Daar moet je echt weer heel erg aan wennen als je terug bent.

  • Antwoorden Sonja 26 september 2015 om 12:48

    Ik heb gisteren de aflevering gezien waar je eruit gestemd werd. En terecht. Je bent geen Robinson type. En nu heb je na 7 dagen allerlei inzichten!!! Sorry? Ik moet daar wel even om lachen. Wat moeten de vluchtelingen wel niet voelen? Jij kon tenminste nog terug naar je beschermde nestje. In je beschermde wereldje. Sorry Teske, maar het komt op mij vooral erg verwend over.

    • Antwoorden Anna 26 september 2015 om 12:59

      Als je dat laatste stukje nou even goed leest… Ze vertelt toch juist dat ze meer wil gaan genieten van de dingen die ze in ”haar beschermde wereldje” heeft, dat komt op mij alles behalve verwend over.

    • Antwoorden Annet 26 september 2015 om 13:43

      Zo Sonja..
      Dat moest er ff uit :O

      Je kunt het ook gewoon wegklikken als het je niet aanstaat.

      Ik vind het pure wat ze omschrijft juist super mooi!
      Ik kom zelf net terug van een vakantie op de Azoren 8 dagen.
      Ik merkte daar ook al (door weinig gebruik van internet) dat de rust me een fijn gevoel gaf. Niet dat opgefokte (wat je idd zoals teske beschrijft vaak zelf creëert) maar gewoon goed je werk doen en genieten van je eten, drinken en de natuur/klimaat.

      Met deze reactie kun je beter kritischer naar jezelf kijken en nagaan waarom je dit gevoel hebt?
      Jaloers? Bedenk wat je graag zou willen doen in je eigen leven.
      Vluchtelingprobleem zit je dwars? Bekijk welke acties er opgezet zijn waar je wellicht aan mee wilt helpen of probeer zelf iets op te zetten waar je een goed gevoel bij hebt.

    • Antwoorden Marije 26 september 2015 om 14:23

      Sonja,
      Voelde het goed om deze afkraak reactie te plaatsen?
      Ik vond het een fijn artikel wat me doet stilstaan bij de keuzes die we maken in ons leven. Het is goed om je te realiseren dat er mensen zijn die het minder hebben zoals vluchtelingen, oorlogskinderen, mensen met kanker, etc. Maar dan heb je nog steeds recht op je eigen beleving/mening/ellende en vreugde.

    • Antwoorden Ireen 26 september 2015 om 14:32

      Dit heeft toch niets met vluchtelingen te maken?
      Ik vind het alleen maar positief dat ze bepaalde inzichten kreeg. Soms is er niet veel voor nodig om je ideeën aan te passen. Iedereen beleeft trouwens alles op zijn eigen manier. Misschien dat jij of ik er geen inzichten aan zouden overhouden, maar Teske wel. Ik vind dat geen reden om haar belachelijk te maken.

    • Antwoorden Maria 26 september 2015 om 20:26

      Ja, ik ben het hiermee eens. Je was ziek, zwak en altijd misselijk en had beter niet mee kunnen doen. Als je unaniem wordt weggestemd heb je toch echt wat verkeerd gedaan, want dat komt niet zo vaak voor. En dat reflecteren komt ook erg irritant over. Mens, je zat er 7 dagen. Ik vind dat je je aanstelt en dat je in de afleveringen erg gemaakt en geforceerd overkwam, met je “reflectie en persoonlijke groei en volwassen worden” en bla bla”. Why? Geef gewoon toe dat je het op alle gebieden niet aankon.

    • Antwoorden Sas 27 september 2015 om 11:12

      Misschien had je het subtieler kunnen verwoorden, maar wat mij wel dwars zit de laatste tijd is dat de seconde dat iemand iets kritischer is over wat Teske schrijft, er een heel leger van mensen haar beschermen, aanbidden en de kritische persoon in kwestie bijna bashen. Reacties zijn juist om je mening te laten horen en kritiek betekent niet meteen dat je jaloers bent. Vrijheid van meningsuiting en hoe kan teske in hemelsnaam haar blog verbeteren als niemand kritisch mag zijn. Niemand is perfect.

  • Antwoorden Meryl 26 september 2015 om 12:46

    wow ik vind dit zo onwijs mooi en inspirerend om te lezen :)

  • Antwoorden Floor 26 september 2015 om 12:24

    Wauw, wat bijzonder, het lijkt me echt een geweldige ervaring. En superknap hoe je over alles schrijft, ik kan niet wachten tot het volgende deel.

  • Antwoorden Rowan 26 september 2015 om 11:57

    Het lijtk me echt een geweldige ervaring. Ben benieuwd naar je volgende deel!

  • Antwoorden Evelien 26 september 2015 om 11:41

    Ben heel benieuwd of het je gelukt is dat lijstje aan te houden/het ontspannen gevoel te bewaren. Dat is namelijk toch wel heel belangrijk!

  • Antwoorden Amy 26 september 2015 om 11:38

    Mooie en sterke blogpost heb je geschreven Teske. Ik vind je blogposts van de afgelopen tijd erg prettig lezen.. Mooi om te zien dat je ons probeert mee te nemen in je gevoelens en gedachten van na Robinson en ik kan me voorstellen dat deze ervaring heel wat met je heeft gedaan.

  • Antwoorden Elsbet | La Vie Pure 26 september 2015 om 11:08

    Ik vind het zo knap dat je dat gedaan hebt!

  • Antwoorden Hester 26 september 2015 om 10:59

    Mooi stuk Teske, heel bijzonder dat je laat zien dat het ook mentaal z’n uitwerkingen heeft. Ik heb gisteren de aflevering teruggekeken en ik vond het echt wel sneu voor je, ik kon me precies in je inleven omdat het bij mij waarschijnlijk hetzelfde was gegaan. Vond het mooi om te zien dat Jaap zich wel over je ontfermde.

  • Antwoorden Jeroen 26 september 2015 om 10:51

    Zo herkenbaar … ben 10 jaar geleden naar Nepal geweest om daar een trekking door de Himalaya te doen van 2 wkn, herken heel veel van je gevoelens en heb nog steeds een heimwee naar de stilte, de rust, de mensen.

  • Antwoorden Lore 26 september 2015 om 10:31

    Wat leuk om dit te lezen! Ik kan me best inbeelden dat het wennen was om terug in Nederland te zijn. Ik vind echt dat je het heel goed gedaan hebt op dat eiland! Je bent blijven doorgaan tot het uiterste, meer kon je niet doen. Ik vind het jammer voor je dat je lichaam niet mee wilde, maar zoals je zelf al zei kan je daar spijtig genoeg niets aan veranderen. Ik ben trots op je!

  • Antwoorden Lisa 26 september 2015 om 10:22

    Ik vind dit zo onwijs mooi om te lezen, Teske. Ik vond het erg jammer dat je er zo hard uitgestemd werd, vooral ook omdat ik denk dat ik precies dezelfde problemen op dat eiland zou ervaren als jij. Zo mooi hoe je alles maar over je heen hebt laten komen en ook prachtig verwoord. Raar genoeg, aangezien ik je helemaal niet ken in “het echte leven”, voel ik me trots op het feit dat jij aan Robinson mee heb mogen doen. Onwijs gaaf! Hartjes, Lisa.

  • Antwoorden Naomi 26 september 2015 om 10:21

    Weer super leuk om te lezen! Wat bijzonder dat je er toch nog zo in het normale leven moet komen, maar wel begrijpelijk. Nooit bij stilgestaan!

  • Antwoorden Margot 26 september 2015 om 10:19

    Leuk om te lezen! Bijzonder dat en periode die inderdaad kort lijkt toch zoveel impact heeft. Mooi!

  • Antwoorden Lara 26 september 2015 om 10:06

    Wat vind ik dit mooi om te lezen zeg! Het lijkt me inderdaad ook echt dat je ‘af moet kicken’ van het leven daar. Als ik op vakantie een tijdje geen internet heb gehad, heb ik ook geen zin om alles weer te openen als ik thuis ben. Bang dat ik teveel Whatsappjes heb, of dat ik tientallen YouTube video’s heb gemist. Ik vind het echt heel interessant om wat meer te lezen over het leven ná de expeditie, want dat lees je bijna nooit. De uitzending stopt natuurlijk gewoon als iemand weg gaat. Ik kijk nu al uit naar de 3e blogpost! En ik vind het ook heel mooi en dapper dat je dit zo op durft te schrijven en ook aan iedereen laat zien, want dat is soms best confronterend!

  • Antwoorden Cindy 26 september 2015 om 09:55

    Super mooi hoe je het hebt beschreven! Kijk nu al uit naar je derde, en helaas laatste, deel..

  • Antwoorden Yayitstoday 26 september 2015 om 09:52

    Erg mooi geschreven! Succes met je doelen het gaat je lukken!

  • Antwoorden Angela 26 september 2015 om 09:40

    Leuke blogposts :) ik vind het super knap van je Teske dat je zo ver bent gekomen! Leuk dat je ons zo mee neemt in je gedachten, dan kan je een beetje de backstage dingen achter robinson zien en je inleven hoe het nou echt moet zijn. Ik vind het knap van je Teske.

  • Antwoorden Eline 26 september 2015 om 09:38

    Heel mooi om te lezen hoe je dit allemaal hebt ervaren.

  • Antwoorden Babette 26 september 2015 om 09:35

    Ik vind deze artikels echt interessant om te lezen!

  • Antwoorden Natasja 26 september 2015 om 09:31

    Ik vind dit heel prettig geschreven. Je probeert echt je gevoelens te delen en dat is lastig omdat wij ons niet compleet kunnen inleven in de situatie. Heel veel succes met je doelen. Hopelijk is het je tot aan deze periode gelukt!

  • Antwoorden Sofie Katelijne 26 september 2015 om 09:23

    echt leuk om deze ‘serie’ te lezen, Teske! :)

  • Antwoorden Seline 26 september 2015 om 09:07

    Wat ontzettend gaaf om te lezen! Ik keek het gister pas terug en was toch wel in shock toen ik zag dat jij er uit moest. ik kijk uit naar het laatste deel om te lezen. Lieve Teske, ik vind dat je het daar hartstikke goed hebt gedaan!

  • Antwoorden iris 26 september 2015 om 08:49

    Heel mooi geschreven!! Ik heb zoveel vragen over robinson en ik hoop echt dat je misschien een blog post erover maakt!
    – hoe gingen jullie daar naar het toilet?
    – zijn er de hele tijd veel camera mensen / regisseurs aanwezig?
    – heb je elke dag vegetarisch kunnen eten? Hoe had je dat van tevoren bedacht? (wat je zou doen als er vis op tafel kwam)
    – kregen jullie zonnebrandcrème?
    – kregen jullie daar scheermesjes? Want ik zie nooit iemand met oksel haar

    Zo dat waren ze voor nu even! Hopelijk kun je ze voor me beantwoorden, bedankt!

    • Antwoorden Cindy 26 september 2015 om 09:56

      Ben ik ook erg benieuwd naar idd!

    • Antwoorden Lara 26 september 2015 om 10:02

      Haha wat een goede vragen! Okselhaar zag ik trouwens wel eens hoor, ook bij de vrouwen ;) En bij de mannen zie je ook gewoon een baard groeien haha

    • Antwoorden Elke 26 september 2015 om 11:15

      Haha, dit zijn precies vragen die ik mij ook al jaren bij Robinson afvraag. Ben benieuwd of je ze wilt (mag? van het programma?) beantwoorden :)

    • Antwoorden Aafke 26 september 2015 om 17:32

      Ik vroeg me dus ook al af hoe je dat doet als vegetariër!
      Stel ze was naar het andere eiland gegaan, was er alleen maar vis geweest.. Hoe los je dat dan op?

  • Antwoorden Hanne 26 september 2015 om 08:41

    Ik vind het echt knap van je dat je op zo’n jonge leeftijd al zo’n volwassen inzichten hebt :) En je blogposts van de laatste tijd zijn echt fijn!

    Ik herken sommige dingen die je zegt wel een beetje. Ik was vorige week op vakantie in Kopenhagen, en toen ik daar was had ik helemaal geen tijd om blogs te lezen of YouTube-filmpjes te bekijken zoals ik dat gewoonlijk doe, omdat ik die week veel te druk bezig was met de stad te ontdekken. En nu ik terug ben, heb ik opeens totaal geen behoefte om al die dingen in te halen en bekijk ik alleen de dingen die mij écht interesseren, en de rest klik ik weg. Best wel fijn om af en toe wat rust in je hoofd te krijgen :)

  • Antwoorden Benella 26 september 2015 om 08:13

    Wat leuk om te lezen! Ik kijk uit naar deel 3. Vind het superknap dat je het hebt volgehouden terwijl je lijf zo op was. Ik dacht altijd dat de afvallers net zo lang daar moesten blijven als de rest omdat anders deze geheime info openbaar kan worden dus erg interessant om te lezen hoe het echt is als jarenlange Robinson fan.

  • Antwoorden Anouk 26 september 2015 om 08:03

    Ik vind het zo bijzonder en knap hoe je beschrijft hoe jij je voelt en wat alles met je doet. Ik voel me bijna een inbreker in je hoofd.

  • Antwoorden Itje 26 september 2015 om 07:39

    Wauw! Hoe je dit beschrijft vind ik heel mooi! Lees het met veel plezier en vind het erg prettig geschreven, alsof ik echt word meegenomen in je gedachten. Je bent als het ware een week uit je leven geplukt en word er na een week zo weer in gegooid.
    Ik vind je echt een leuke persoonlijkheid! En vind het super knap dat je mee hebt gedaan aan Robinson, ik hoop voor je dat je kunt vasthouden aan je doelen.

  • Reageer